بانّه ما دلّ على . . . فى جنسه : ضمير در « بانّه » به مطلق و ضمير در « دلّ » به ماء موصوله به معناى لفظ و ضمير در « جنسه » به معنا برمىگردد .
و يقابله المقيّد : ضمير مفعولى در « يقابله » به مطلق برمىگردد .
بحثوا عنه : ضمير در « بحثوا » به اصوليّون و ضمير در « عنه » به تعريف يادشده برمىگردد .
و احصوا عليه : ضمير در « احصوا » به اصوليّون و ضمير در « عليه » به تعريف يادشده برگشته و كلمهء « احصوا » به معناى برشمردن مىباشد .
يطول شرحها : ضمير در « شرحها » به « عدّة مؤاخذات » يعنى اشكالات متعدّد برگشته و اين عبارت ، صفت براى آن مىباشد .
فى ذكرها : ضمير در « ذكرها » به مؤاخذات برمىگردد .
هو تقريب الخ : ضمير « هو » به « هذا التّعريف » برمىگردد .
وضع له اللّفظ : ضمير در « له » به معنا برمىگردد .
لانّه من التّعاريف اللّفظيّة : ضمير در « لانّه » به هذا التّعريف برمىگردد .
و الظّاهر انّه ليس الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
فى لفظى المطلق و المقيّد : كلمهء « لفظى » در اصل « لفظين » بوده و نوش در اضافه افتاده است .
بل هما مستعملان بما لهما من الخ : ضمير « هما » و ضمير در « لهما » به مطلق و مقيّد برگشته و كلمه « من الخ » بيان براى ماء موصوله مىباشد .
و هو الارسال : ضمير « هو » به اطلاق برمىگردد .
و يقابله التّقييد : ضمير معفولى در « يقابله » به اطلاق برمىگردد .
و عدمها : ضمير در « عدمها » به ملكه برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 450
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٥٠