انّ ما يظهر من العامّ هو : ضمير در « يظهر » به ماء موصوله به معناى حكم و ضمير « هو » به « ما يظهر » حكم ظاهر از عامّ برمىگردد .
الّذي نسمّيه بالحكم الظّاهرىّ : ضمير مفعولى در « نسمّيه » به حكم صورى برگشته و موصول « الّذى » با جملهء صلهء بعدش ، صفت براى حكم صورى يعنى اسم « انّ » و كلمهء « مراد » خبر مىباشد .
لانّه مقصود : ضمير در « لانّه » به حكم ظاهرى برمىگردد .
فالعامّ ليس : ضمير در « ليس » به عامّ برمىگردد .
هو العموم : ضمير « هو » به مراد جدّى برمىگردد .
فلا يقتضيه الظّهور : ضمير مفعولى در « يقتضيه » به واقعى بودن حكم برمىگردد .
حتّى يثبت الخ : ضمير در « يثبت » به واقعى بودن حكم برمىگردد .
هو بيان العمومات : ضمير « هو » به « المعلوم الخ » برمىگردد .
و يكشف . . . منها : ضمير در « منها » به عمومات برمىگردد .
بانّه الخ : ضمير در « بانّه » به معناى شأن مىباشد .
كما سبق : ضمير در « سبق » به قول يادشده برمىگردد .
و عليه : ضمير در « عليه » به بيانات و توضيحات داده شده برمىگردد .
الى الحمل على النّسخ : مقصود از « الحمل » حمل خاصّ مىباشد .
على ذلك الوجه : يعنى با اصالة العموم .
يحتاج الخ : ضمير در « يحتاج » به ارادهء حكم واقعى برمىگردد .
و لأجل هذا : مشاراليه « هذا » ارادهء حكم واقعى از عامّ نياز به مئونهء بيشتر داشته مىباشد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 436
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٣٦