ان يكون ظهورها اقوى : ضمير در « ظهوره » به قرينه برمىگردد .
كان نصّا فى العموم : ضمير در « كان » به عامّ برمىگردد .
فانّه يكون هو الخ : ضمير در « فانّه » و « يكون » و ضمير « هو » به عامّ برمىگردد .
فلا يكون لها مفهوم : ضمير در « لها » به جملهء داراى مفهوم برمىگردد .
حينئذ : يعنى « حين اذ كان العامّ نصّا فى العموم » .
هذا امر آخر : مشاراليه « هذا » نصّ بودن عامّ در عموم مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
663 - بيان مصنّف در تخصيص زدن عامّ با مفهوم چيست ؟ ( 9 - تخصيص العامّ . . . و المخالف )
ج : مىفرمايد : مفهوم همانطور كه قبلا نيز گذشت بر دو قسم است : الف : مفهوم موافق ب :
مفهوم مخالف . تخصيص زدن عامّ نيز يا با مفهوم موافق و يا با مفهوم مخالف مىباشد . « 1 »
664 - بيان تخصيص زدن عامّ با مفهوم موافق چگونه بوده و قول در آن چيست ؟ ( فاذا ورد عامّ . . . فيقدّم عليه )
ج : مىفرمايد : وقتى عامّى وارد مىشود و مفهومى كه اخصّ مطلق از عام بوده ، « 2 »
هامش
( 1 ) - قبلا گذشت ؛ مفهوم بر دو قسم است : الف : مفهوم موافق : آن است كه سنخ حكم در آن با سنخ حكم در منطوق از حيث سلب و ايجاب يكى باشد . ب : مفهوم مخالف : آن است كه سنخ حكم در آن با سنخ حكم در منطوق از حيث سلب و ايجاب متفاوت باشد . مثلا اگر حكم در منطوق عبارت از وجوب بوده در مفهوم عبارت از حرمت يا كراهت مىباشد و يا به عكس .
( 2 ) - يعنى بين عامّ و مفهوم نسبت عموم و خصوص من وجه بوده و مقصود از تخصيص عامّ با مفهوم چه مفهوم موافق و چه مفهوم مخالف در مصداق مورد اجتماع آن دو مىباشد .