عامّ ، مشترك است بين اين دو ( لبّى و لفظى ) و آن ( مانع ) منكشف شدن تقييد موضوع حكم است واقعا . و فرقى نمىباشد در اين جهت ( منكشف شدن تقييد موضوع ) بين اينكه باشد كاشف ، لفظى يا لبّى .
نكات دستورى و توضيح واژگان
تنبيه فى جواز الخ : يعنى « هذا تنبيه فى جواز الخ » .
ما يقابل اللّفظىّ : ضمير در « يقابل » به ماء موصوله به معناى مخصّص برمىگردد .
اللّذين هما دليلان : ضمير « هما » مبتدا و به اجمال و دليل عقل برگشته و كلمهء « دليلان » خبر ، اين مبتدا و خبر ، صلهء موصول « اللّذين » بوده كه اين موصول با صلهاش صفت براى اجماع و دليل عقل مىباشد .
و ليسا من نوع الالفاظ : ضمير در « ليسا » به اجمال و دليل عقل برمىگردد .
مطلقا : در مقابل تفصيل صاحب كفايه مىباشد .
و تبعه جماعة من المتأخّرين عنه : ضمير مفعولى در « تبعه » و ضمير در « عنه » به محقّق انصارى برمىگردد .
ممّا يصحّ ان يتّكل عليه المتكلّم : ضمير در « عليه » به ماء موصوله به معناى دليل يا قرينه برمىگردد .
فى بيان مراده : ضمير در « مراده » به متكلّم برمىگردد .
بان كان عقليّا ضروريّا : ضمير در « كان » به دليل برگشته و اين عبارت ، تفسير و توضيح « ممّا يتّكل الخ » مىباشد .
فانّه يكون كالمتّصل : ضمير در « فانّه » و « يكون » به دليل عقلى ضرورى برمىگردد .
و بين ما اذا لم يكن كذلك : ضمير در « لم يكن » به ماء موصوله به معناى دليل برگشته و مشاراليه « كذلك » عقلى ضرورى مىباشد .