احداهما العامّ : ضمير در « احداهما » به حجّتين برمىگردد .
و هو حجّة الخ : ضمير « هو » به عامّ برمىگردد .
و ثانيتهما المخصّص و هو . . . فى مدلوله : ضمير در « ثانيتهما » به حجّتين و ضمير « هو » و ضمير در « مدلوله » به مخصّص برمىگردد .
فى تلك الحجّة او هذه الحجّة : مقصود از « تلك الحجّة » عامّ و « هذه الحجّة » مخصّص مىباشد .
و بهذا يظهر الخ : مشاراليه « هذا » مردّد بودن فرد مشتبه در داخل بودنش در تحت عامّ يا خاصّ مىباشد .
ليس حجّة الّا فى الاقلّ : ضمير در « ليس » به خاصّ برمىگردد .
ليس مشكوك الدّخول : ضمير در « ليس » به زائد مشكوك برمىگردد .
معلوم الحجّيّة فيه : ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
انّه جعل حجّة فيه ام لا : ضمير در « انّه » و ضمير نايب فاعلى در « جعل » به خاصّ و ضمير در « فيه » به زائد مشكوك برمىگردد .
ليس بحجّة قطعا : ضمير در « ليس » به مشكوك الحجّيّة برمىگردد .
و امّا العام فهو حجّة : ضمير « هو » به عامّ برمىگردد .
الّا فيما كان . . . فيه : ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
و عليه : ضمير در « عليه » به بودن عامّ ، حجّت در ماعداى خاصّ برمىگردد .
بين دخوله فى تلك الحجّة او هذه الحجّة : ضمير در « دخوله » به اكثر برگشته و مقصود از « تلك الحجّة » خاصّ و از « هذه الحجّة » عامّ مىباشد .
بل هو معلوم . . . ليس حجّة فيه : ضمير « هو » و ضمير در « فيه » به اكثر مردّد و ضمير در « ليس » به خاصّ برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 320
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٢٠