اضافه به بعدش شده است .
و هو نظير ما قلناه الخ : ضمير « هو » به استدلال قدماء و ضمير مفعولى در « قلناه » به ماء موصوله به معناى استدلال برمىگردد .
و دليلنا على ذلك : مشاراليه « ذلك » عدم جواز تمسّك به عامّ در شبههء مصداقيّه در متّصل و منفصل مىباشد .
لمّا كان حجّة الخ : ضمير در « كان » به مخصّص برمىگردد .
فانّه موجب . . . باقى افراده : ضمير در « فانّه » به مخصّص و در « افراده » به عامّ برمىگردد .
فى بعض مدلوله : ضمير در « مدلوله » به عامّ برمىگردد .
بين دخوله فيما كان العامّ حجّة فيه : ضمير در « دخوله » به فرد مشكوك و ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
و بين خروجه عنه : ضمير در « خروجه » به فرد مشكوك و در « عنه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
على دخوله فيما هو حجّة فيه : ضمير در « دخوله » به فرد مشكوك و ضمير « هو » به عامّ و ضمير در « فيه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
فلا يكون العام حجّة فيه الخ : ضمير در « فيه » به فرد مشكوك برمىگردد .
كما قيل فى دليلهم : ضمير نايب فاعلى در « قيل » به بدون مزاحم بودن حجّيّت عامّ در فرد مشكوك و ضمير در « دليلهم » به علماى اقدم برمىگردد .
عنوان العامّ عليه معلوما : ضمير در « عليه » به فرد مشكوك برمىگردد .
فليس هو . . . عليه بما هو حجّة : هر دو ضمير « هو » به عنوان عامّ و ضمير در « عليه » به فرد مشكوك برمىگردد .
انّ هناك حجّتين : مشاراليه « هناك » شبههء مصداقيّه مىباشد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 319
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣١٩