تمهيد : يعنى « هذا » .
تمهيدهما من المفاهيم : ضمير « هما » به عامّ و خاصّ برمىگردد .
لا تحتاج الى التّعريف : ضمير در « لا تحتاج » به مفاهيم واضح بديهى برمىگردد .
فلذلك لا محلّ لتعريفهما : مشاراليه « ذلك » روشن و بديهى بودن مفهوم عامّ و خاصّ بوده و ضمير در « لتعريفهما » به عامّ و خاصّ برمىگردد .
بمفهومه لجميع ما يصلح انطباق عنوانه عليه : ضمير در « بمفهومه » و « عنوانه » به « اللّفظ الشّامل » و ضمير در « عليه » به ماء موصوله به معناى افراد برمىگردد .
ثبوت الحكم له : ضمير در « له » به ماء موصوله به معناى افراد .
انّه عامّ ايضا : ضمير در « انّه » به حكم برگشته و مقصود از « ايضا » يعنى همچون اطلاق عامّ بر لفظ .
باعتبار شموله : ضمير در « شموله » به حكم برمىگردد .
لا يشمل بعض افراد موضوعه : ضمير در « يشمل » و « موضوعه » به حكم برمىگردد .
او انّه اللّفظ الدّالّ على ذلك : ضمير در « انّه » به خاصّ برگشته و مشاراليه « ذلك » بعض افراد موضوع يا متعلّق يا مكلّف مىباشد .
و التّخصيص هو : ضمير « هو » به تخصيص برمىگردد .
فى نفسه شاملا له : ضمير در « فى نفسه » به « اللّفظ » كه مقصود از آن لفظ عامّ بوده برگشته و ضمير در « له » به بعض افراد برمىگردد .
لو لا التّخصيص : يعنى « لو لم يكن التّخصيص موجودا »
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 226
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٢٦