هو تضييق الخ : ضمير « هو » به احترازى بودن برمىگردد .
شخص الحكم له : ضمير در « له » به « ما عد القيد » برمىگردد .
و نحن نقول به : ضمير در « به » به « اخراج ما عد القيد الخ » برمىگردد .
لا ينفى ثبوت الخ : ضمير در « ينفى » به اثبات حكم براى موضوعى برمىگردد .
لما عداه : ضمير در « عداه » به موضوع برمىگردد .
لا يلزم ارجاعه قيدا للحكم : ضمير در « لا يلزم » به احترازى بودن قيد و ضمير در « ارجاعه » به وصف برگشته و كلمه « قيدا » تمييز براى نسبت در « ارجاعه » مىباشد .
فيلزم اناطة الحكم به : ضمير در « به » به وصف برمىگردد .
و ان كان مسلما : ضمير در « كان » به « هذا الاشعار » برمىگردد .
الّا انّه ما لم يصل الى الخ : ضمير در « انّه » و « لم يصل » به « هذا الاشعار » برگشته و كلمهء « ما » مصدريّهء زمانيّه مىباشد .
لا ينفع الخ : ضمير در « لا ينفع » به « هذا الاشعار » برمىگردد .
ثبتت دلالتها : ضمير در « دلالتها » به « الجمل » برمىگردد .
مثل قوله الخ : يعنى « هذا مثل قوله الخ » .
انّ ذلك على تقديره لا ينقع : ضمير در « تقديره » و « لا ينفع » به « ذلك » كه مشاراليهاش مفهوم داشتن جملهء « مطل الغنىّ ظلم » بوده ، برمىگردد .
على المفهوم احيانا : جار و مجرور « على المفهوم » متعلّق به « دلالة » مىباشد .
فيكون مطله ظلما : ضمير در « مطله » به غنى برمىگردد .
لعجزه : ضمير در « عجزه » به فقير برمىگردد .
فلا يكون مطله ظلما : ضمير در « مطله » به فقير برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 141
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١٤١