يقتضى امتثالا خاصّا به : ضمير در « يقتضى » به كلّ وجوب و ضمير در « به » به وجوب برمىگردد .
لا يغنى عنه الخ : ضمير در « عنه » به امتثال خاصّ برگشته و اين جمله ، صفت براى « امتثالا خاصا به » مىباشد .
قد يستثنى من ذلك : مشاراليه « ذلك » قاعدهء عدم تداخل مىباشد .
كان دليل كلّ منهما : ضمير در « منهما » به « الواجبين » برمىگردد .
كما اذا قال : ضمير در اين « قال » و بعدى به مولى برمىگردد .
فانّ التّصدّق عليه يكون الخ : ضمير در « عليه » به شخص واحدى كه مسكين و ابن سبيل بوده و ضمير در « يكون » به تصدّق برمىگردد .
2 - الاصل العملىّ فى المسألتين : يعنى « الثّانى الاصل الخ » كلمهء « الثّانى » مبتدا و بدل دوّم تفصيلى براى « تنبيهان » و كلمهء « الاصل » خبر و كلمه « العملىّ » صفت آن بوده و مقصود از « المسألتين » تداخل اسباب و تداخل مسبّبات مىباشد .
هو التّداخل : ضمير « هو » به اصل عملى برمىگردد .
و الاصل فى مثله : ضمير در « مثله » به شكّ در تكليف زائد برمىگردد .
و بعكسه : ضمير در « بعكسه » به شكّ در تداخل اسباب برمىگردد .
يقتضى فيه الخ : ضمير در « يقتضى » به اصل و ضمير در « فيه » به شكّ در تداخل مسبّبات برمىگردد .
مرّت الاشارة اليه : ضمير در « اليه » به عدم تداخل برمىگردد .
لانّه بعد ثبوت الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 107
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١٠٧