را دارد « 1 » .
الف ) غرض مولى حصول فعل از مأمور دوم است و امر مأمور اول به نحو طريقت ملاحظه شده است . يعنى در وساطت امر مأمور اول غرضى جز تبليغ و ايصال امر مولى به مأمور دوم نيست . متعارف در امر خداوند كه بتوسط رسل به مردم مىرسد ، همين صورت است .
در اينصورت امر به امر به فعل ، امر به فعل است .
ب ) غرض مولى صرف امر كردن مأمور اول است ( و چون امر كردن فعل اختيارى مكلّف است تعلق غرض مولى به آن مثل تعلق غرض به ساير افعال اختياريه از قبيل صلوة و صوم و . . . بلا اشكال مىباشد ) . مثل اينكه مولى درصدد اثبات مولويت مأمور اول و عظمت مقام و منزلت او باشد .
ج ) غرض مولى حصول فعل از مأمور دوم است ولى به شرط اينكه فعل بملاحظهى امر مأمور اول و بعد از امر مأمور اول انجام بگيرد .
در اين دو صورت اخير امر به امر به فعل ، امر به فعل نيست .
2 ) بحث بحسب مقام اثبات و دلالت : عقيدهى مرحوم مصنف اين است كه مجرد امر به امر به فعل دلالت ندارد كه امر به فعل است مگر قرينهاى زايد بر امر به امر در بين باشد . تأمل .
قوله : « فصل . . . » .
[ فصل . امر بعد از امر ]
امر بعد از امر : اگر شارع به عملى امر كند بعد از اينكه به همين عمل قبلا امر كرده بود ، اين امر بعد از امر دو صورت دارد :
1 ) گاهى امر دوم بعد از امتثال امر اول است . در اين صورت امر دوم براى تأسيس است و امتثالى جديد مىطلبد . مثل صلّ ركعتين ، صلّ ركعتين .
2 ) گاهى امر دوم قبل از امتثال امر اول است . در اين صورت بحث است كه آيا امر دوم تأسيس است و يا تأكيد « 2 » ؟
هامش
( 1 ) - فرق اين صور ثلاثه در چيست ؟ ر ك : محاضرات ، ج 4 ، ص 75 .
( 2 ) - اين دو امر چهار صورت دارند : -