مال وقف اجتناب ندارد ، بسا به دهى مىروم كه او آنجاست يا به منزلش داخل مىشوم ، طعامش حاضر است و مرا به خوردن تكليف مىكند ؛ اگر از آن نخورم با من عداوت مىورزد و مىگويد فلان كس خوردن طعام مرا حلال نمىداند ؛ آيا جايز است از طعامش بخورم و تصدّق بدهم و مقدار تصدّق چيست ، اگر اين وكيل موقوفات ، بخواهد هديهاى براى ديگرى بفرستد ، من هم نزد او باشم و آن مرد خواهش نمايد من از آن هديه بخورم يا بردارم ، حال آنكه مىدانم او از اخذ اموال وقف كه در دست دارد ، باكى ندارد ، اگر از آن هديه چيزى بردارم يا بخورم ، حرجى بر من لازم مىآيد يا نه ؟
جواب : إن كان لهذا الرجل مال أو معاش غير ما في يده فكلّ طعامه و اقبل برّه و الّا فلا ؛ اگر براى اين مرد مال يا معاشى غير از آنكه در دست دارد ، باشد ، طعام او را بخور و احسانش را قبول كن و اگر نباشد ، قبول مكن !
سؤال : شخصى به حقّ قايل است و متعه را حلال مىداند و به رجعت معتقد است ، ولى زنى موافق طبع و مطيع به امر ، از اين جهت با وى عهدوپيمان بسته كه زن ديگرى نگيرد و زن نجيبى تزويج نكند ، به وعدهء خود وفا نموده ، نوزده سال بر اين عهد ايستاد .
بسا تا يك ماه از منزلش غايب مىباشد ؛ در آن مدّت متعه نمىكند و دلش هم اين مطلب را نمىطلبد و چنان مىداند كه اطّلاع آنان كه نزد اويند ؛ مانند برادر ، پسر ، غلام ، وكيل و خدمتكارانش بر متعه كردنش امرى است كه او را در نظر ايشان حقير و خوار مىنمايد و چنان مىداند كه ايستادنش سر عهدوپيمان از راه ميل و محبّت به زن و براى حفظ احترام خود و او ، بر وى واجب است ، متعه را حرام نمىداند ، بلكه بر آن معتقد است ، حال آيا بر ترك متعه معصيت مترتّب مىشود يا نه ؟
جواب : يستحبّ له أن يطيع اللّه تعالى ليزول عنه الحلف على المعصيته و لو مرّة واحدة ؛ اطاعت خدا در خصوص متعه كردن براى او سنّت است ، هرچند يك بار نمايد تا حكم قسم خوردن بر ترك مستحب از او زايل گردد ؛ يعنى لا اقلّ بايد يك بار متعه نمايد تا حكم سوگند ياد كردن از او زايل شود .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 848
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٨٤٨