وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ
اين است كه خداى دو بار بنى نوع بشر را مىميراند : يكى اين است كه بعد از گذشتن به قبر براى سؤال نكيرين زنده مىشوند بعد از آن خداى تعالى مىميراند و ديگرى پيش از گذاشتن ايشان است به قبر .
اين قول نيز از راه ديگر باطل است و آن اين است كه زنده شدن انسان براى سؤال نكيرين نيست ، براى تكليف نمودن وى بر پشيمان شدن در مقابل چيزهايى كه در حال حيات از او فوت شده و پشيمانى كفّار دو بار در مقابل آنها كه از ايشان فوت نشده چنانكه از آيه فهميده مىشود دلالت مىكند به اينكه از حيات آن حيات را كه براى سؤال است ، اراده نكرده ، بلكه رجعت را اراده نموده آنچنانى كه براى تكليف كافران است بر اينكه از كردههاى خود نادم و پشيمان شوند .
پس ايشان اين تكليف را در روز رجعت قبول نمىكنند و از كردههاى خود نادم نمىشوند بلكه در كردار بد خودشان اصرار مىنمايند ، ليكن در روز قيامت از فوت شدن اعمال خير از ايشان نادم و پشيمان مىباشند .
[ دو فصل از فصول مهمّه ] 4 نجمة
و ايضا شيخ مفيد در كتاب فصول فرموده :
فصل
رجعت در نزد ما به مؤمن محض و كافر صرف اختصاص دارد و سواى اين دو فرقه به دنيا رجوع نخواهد كرد وقتى كه خداى تعالى ايشان را چنانكه گفتم به دنيا برگردانيد . آنگاه شياطين به خيال دشمنان خدا اندازند كه شما به دنيا گردانيده نشدهايد مگر براى طغيان نمودن بر خدا آنگاه كفر و طغيان را مىافزايند پس خداى تعالى در آنوقت با دوستان خود كه مؤمناناند از ايشان انتقام مىگيرد و نوبت غلبه كردن را بر ايشان براى مؤمنان قرار مىدهد پس از ايشان باقى نمىماند مگر آنانكه به