نبعان نمايد و خارج گردد .
دوم : وقتى بنى اسراييل محتاج آب شدند ، نزد موسى عليه السّلام آمده از حضرتش آب طلب كردند و چون به بقل ، قثّاء ، قوم ، عدس ، بصل و ساير مأكولات محتاج شدند ، به خدمت جنابش آمده ، از ايشان آنها را طلب نمودند ؛ به خلاف امّت مرحوم ، چون خداوند دربارهء ايشان عنايت فرموده و در وقت احتياج ايشان ، آنها را به پيغمبرشان محوّل نفرموده ، بلكه فرمود : و اسئلوا اللّه من فضله و قال ادعونى استجب لكم .
اشارة فيها بشارة
در روح البيان آمده : موسى عليه السّلام به خواهش قوم خود ، از بارىتعالى ، آب و عيسى عليه السّلام به خواهش قوم خود از بارىتعالى مائده طلب نمود ، و لكن پيغمبر ما صلّى اللّه عليه و إله از خداوند مغفرت و بخشايش ما را طلب فرمود :
وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ
« 1 » .
پس چنانكه بارىتعالى آن دو پيغمبر را در چيزى اجابت فرمود كه قوم حضرت از او سؤال نمودند ؛ اگر نبىّ ما را در آنچه دربارهء ما از خداوند سؤال نموده ، اجابت فرمايد و آن سؤال هم به امر خود بارىتعالى بوده كه آن ، مغفرت است ؛ غريب و عجيب نباشد .
كلام كالمسك في الختام
در منهج از تفسير اهل بيت عليهم السّلام نقل نموده : چون تشنگى بر بنى اسراييل غالب مىشد و به هلاكت نزديك مىشدند ، موسى دست به دعا برمىداشت و مىگفت :
اللّهمّ بحقّ محمّد سيّد الأنبياء و بحقّ علىّ سيّد الأوصياء و بحقّ فاطمة سيّدة النساء و بحقّ الحسن سيّد الأولياء و بحقّ الحسين سيّد الشهداء و بحقّ عترتهم و خلفائهم سادة الأزكياء كه اين بندگان تشنه جگر خود را آب دهى ، سپس بر آن سنگ عصا زده ، آب جارى مىشد ، انتهى .
هامش
( 1 ) . سوره محمد ، آيه 19 .