باشد ، تعيين نمايد و اجرت آن چيزى است كه هردو به آن راضى شده باشند ؛ مانند انگشتر ، بند نعلين ، نيمهء خرما و بيش از اين مانند دراهم ، دنانير يا متاعى كه زن به آن راضى شود . اگر زن اين اجرت را بخشيد ، هرآينه براى او حلال مىشود ؛ مانند صداق كه زنان معقوده به شوهرانشان مىبخشند ؛ چنانكه خداى تعالى در حقّ ايشان فرموده :
فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَرِيئاً
« 1 » ؛ اگر زنان با رضا و طيب نفس ، چيزى از صداقهاى خود به شما بخشند ، هرآينه آن را بخوريد كه برايتان گوارا و شفاست .
بعد از آن ، مرد به زن مىگويد تو را متعه مىكنم به شرطى كه تو از من ميراث نبرى و من از تو ميراث نبرم و به شرطى كه نطفهء خود را هرجا بخواهم بگذارم ؛ در رحم تو يا بيرون مىريزم و بر تو واجب است بعد از گذشتن مدّت متعهگى ، چهل و پنج روز يا مدّت يك حيض استبرا نمايى ؛ يعنى صبر كنى و شوهر نروى .
چون زن اين تكاليف را قبول نمود ، دوباره اينها را به او مىگويى ، بعد از آن ، صيغهء متعه را جارى مىكنى ، اگر تو و او بخواهيد مدّت متعه را زياد كنيد ، مىتوانيد بر آن مدّت قدرى بيفزاييد . در اين حديث براى ما روايت شده اگر زن ، متعه شدن را قبول مىكند ، بايد احوالش را بيان نمايد كه آيا شوهر ، حمل و يا عدّه دارد يا نه و بر تو حرجى نيست .
نيز شاهد اين مدّعى قول امير المؤمنين عليه السّلام است كه « خدا بر پسر خطّاب لعنت كند ! اگر او نبود ، هيچ مرد شقى و زن شقيّه زنا نمىكرد ، زيرا مسلمانان به سبب متعه از زنا مستغنى مىشدند .
سپس امام صادق عليه السّلام اين آيه را تلاوت فرمود :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ
« 2 » ؛ از خلايق منافقى
هامش
( 1 ) . سوره نساء ، آيه 4 .
( 2 ) . سوره بقره ، آيه 204 و 205 .