به جهت آنكه بين كم و مميّز او فعل متعدى « آتيناهم » فاصله شده و اگر « من » نباشد . خيال مىكنند « آية » تميز نيست بلكه مفعول فعل متعدى است .
و يسئل بكيف : كيف براى سئوال نمودن از حال است ، و متى از زمان و اين از مكان و ايّان براى زمان مستقبل . بعضى گفتهاند در موارد تفخيم از ايّان سئوال مىشود . چنان كه از روز قيامت كه عظمت دارد به اين وسيله پرسش مىشود .
انّى گاهى بمعنى كيف و گاهى بمعنى من اين . در صورت اول بايد بعد از آن فعل باشد مانند
« فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ »
در اين آيه انّى بمعنى كيف است . يعنى بيآئيد و وارد شويد زراعت خودتان را بهر حالتى كه بخواهيد . منظور از زراعت ، محل زراعت است و منظور از محل زراعت « قبل » زن است . در عبارت شارح « على اىّ حال » يعنى حالت قيام يا اضطجاع » و « من اى شقّ » يعنى دخول به قبل از طرف جلو يا پشت نمايند و « مأتّى » بفتح تاء يعنى محل آمدن و داخل شدن .
خلاصه معنى آيه اينست كه معاشرت با زنان بهر كيفيت بايد از طرف « قبل » باشد نه دبر . زيرا « قبل » محل زراعت و بوجود آمدن فرزند است نه دبر . و در آيه ديگر كه ميفرمايد :
« فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
اشاره به همين مطلب دارد . انّى در صورتى بمعنى كيف بود كه بعدش فعل باشد پس انّى زيد بمعنى كيف زيد نيست . معنى دوم انّى . من اين است مانند « انّى لك هذا » يعنى اين رزق كه هرروز براى تو ميآيد از كجا است ؟