مشروع بودن آن ، محل خلاف است ، هرگز بدون پير و شيخى معلم و مربى ، ميسر نتواند بود .
ابن خلدون ، در فتوايى كه ضميمهى كتاب شفاء السائل است ( ص 110 ) بصراحت بر مخالفت روش ابن عربى و ابن سبعين با شريعت ، فتوى داده و گفته است كه فصوص و فتوحات مكيه و كتاب ( البدء ) ابن سبعين هر جا يافته شود ، ستردنى و سوختنى است .
حقيقت امر ، آنست كه راهرو بهر حال در سلوك جادهى حق ، به شيخ و پيرى راهبر نيازمند است و بيان احكام و اخلاق در كتب دينى هرگز كفايت نمىكند ، معالجه و درمان روح از علاج تن سخت دشوارتر است ، بيماريهاى دل و امراض نفسانى نيك در پرده و پوشيده است ، كسى كه بدين گونه بيمارى گرفتار مىشود بيمار است و درد خود را حس نمىكند ، اين علل و امراض گاهى جداگانه اثر مىكنند و گاهى با يكديگر مىآميزند و بيمارى صعب و هول انگيزى را سبب مىشوند ، با وجود سختى و دشوارى مرض ، بيماران روحى از احوال خود لذت مىبرند و بدان مىنازند تا چه رسد بدان كه در صدد علاج بر آيند و بطبيبى علت شناس گرايند ، درمان دل و نفس بوسيلهى كتب همچنانست كه كسى بيمارى محسوس را از روى كتب طب معالجه كند و يا از دارو ساز بخواهد كه دارويى برايش تجويز كند ، اصل و پايهى درمان ، تشخيص بيمارى است كه بدون طبيب حاذق صورت نمىپذيرد ، ميزان استعمال دارو هم بسته بتشخيص طبيب است ، كتب شرعى و اخلاق مانند كتب طب و دارو شناسى است و درمان روح از روى آن كتب ، همان حكم دارد كه معالجهى حصبه و سل و يا هر مرض ديگر بوسيلهى كتابهاى پزشكى و داروسازى .
گذشته از آن كه بيمار حسى همواره نيازمند است كه بطبيب حاذق مراجعه كند تا پيش رفت و يا كندى مرض را باز شناسد و اگر لازم ديد ، نسخهى دوا را
شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — صفحة 1218
مساهمون: بديع الزمان فروزانفر
ص١٢١٨