تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — صفحة 1146

مساهمون:

ص١١٤٦
در بشرويه ، جانورى است خزنده با پوستى سپيد و براق كه در ريگ‌زار و ميان تلهاى ريگ بدست مىآيد و سخت تيز دو و چابك است . لوت : نوع غذا و خوردنى لذيذ ، طعام در نان تنك پيچيده ، نظير ساندويچ در اين روزگار . نوشيدن ، مطلق خوردن ، در سخن مولانا باز هم نظير دارد :
گفت تا چشم تو مر سوخته را بشناسد * تا ننوشى تو دگر سوخته اى مرد ضرير
ديوان ، ب 11474 نوال : عطا و بخشش . گدايى مگر بوقت حاجت و ضرورت و الا به مقدار قوت يك نوبت از غذا ، فعلى سخت نكوهيده و مذموم است ، صوفيان آن را به چند شرط روا داشته‌اند « گدايى و سؤال رخصت است و ادب او آن است كه چيزى نخواهد الا وقت حاجت و از قدر كفايت زيادت نطلبد و از كسى كه به نظر حقارت درو نظر كند و از سر تكبر او را رد كند ، سؤال نكند و آب روى خود نريزد . رسول صلى اللَّه عليه و سلم فرمود : « إذا سالت فاسأل الصالحين » و سؤال را بلطف كند لكن تواضع نكند . و آنچ از سؤال حاصل شود در ملك خود ندارد و به عيال تسليم كند تا دل او از شغل ايشان فارغ گردد ، و سؤال را معلوم خود نسازد و گدايى را عادت نكند و به اسراف خرج نكند . » اوراد الاحباب ، انتشارات دانشگاه طهران ، ص 275 - 274 . بسيارى از صوفيان جزو طبقه‌ى فرو دست و كم مايه بودند و راه سلوك را براى آرامش خاطر بر مىگزيدند ، اين طريقه عكس العملى بود كه مردم بىنوا در مقابل اسراف و تجمل توانگران از خود نشان مىدادند ، آنها كه توانگر و