تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح مثنوى شريف ( فارسى ) — صفحة 1101

مساهمون:

ص١١٠١
طبع مصر ، ج 23 ، ص 91 ، تبيان طوسى ، طبع ايران ، ج 2 ، ص 507 ، تفسير ابو الفتوح رازى ، طبع طهران ، ج 4 ، ص 470 - 469 ، تفسير امام فخر رازى ، طبع آستانه ، ج 7 ، ص 204 - 203 ، تفسير نيشابورى ، طبع ايران ، ج 3 ، در ذيل : همين آيه ، بيان السعادة ، طبع ايران ، ج 2 ، ص 176 ، حقائق سلمى ، لطايف الاشارات از ابو القاسم قشيرى ، نسخه‌ى عكسى . حاصل اين آيت ، مطابق توجيه مولانا اين مىشود كه سليمان بكمال رسيده بود و چنان همتى بلند داشت كه مال و جاهش از راه نمىبرد ، ملك و پادشاهى بر استغراقش مىافزود و بدان زيانمند نمىشد ، كسى كه بر قدم و همپايه‌ى سليمان باشد از داشتن مال و جاه زيان نمىبرد ولى ضعيف همتان كه از حالت سليمانى محروم‌اند در خور آن نيستند ، مفاد دعاى سليمان همين بود پس ولى با سالك و كامل با ناقص در مباشرت امور مادى و اداء تكاليف شرعى تفاوت دارد .

[ مخلص ماجراى عرب و جفت او ]

ماجراى مرد و زن را مخلصى * باز مىجويد درون مخلصى
ماجراى مرد و زن افتاد نقل * آن مثال نفس خود مىدان و عقل
اين زن و مردى كه نفس است و خرد * نيك بايسته ست بهر نيك و بد
وين دو بايسته در اين خاكى سرا * روز و شب در جنگ و اندر ماجرا
زن همىخواهد هويج خانگاه * يعنى آب رو و نان و خوان و جاه
نفس همچون زن پى چاره‌گرى * گاه خاكى گاه جويد سرورى
عقل خود زين فكرها آگاه نيست * در دماغش جز غم اللَّه نيست
خاكى سرا : جهان مادى ، زمين . حويج : ما يحتاج منزل و مطبخ از اسباب و انواع سبزى و تره بار و دانه‌ها و ابازير :