خواستار و دلبستهى مرداناند ليكن تعفف و خوددارى در اغلب زنان بموجب عادت و تربيت ، موجود است و بدين سبب ، مردان در اظهار ميل سبقت مىجويند و دنبال زنها را مىگيرند و گاه نيز بر عكس اين ، خواستارى از سوى زن آغاز مىشود ، و در آن صورت ، عادت و تربيت ، مقهور طبيعت مىگردد ، مولانا اغلبيت را در نظر گرفته است ، و اين معنى مأخوذ است از سخن عمر بن الخطاب كه چون آيهى مورد بحث نازل شد چنين گفت : الآن يا رب حين زينتها لنا [ فكيف نتركها ] ( اكنون اى خدا چون شهوتها را تو در چشم ما بر آراستى ما چگونه دست از آن بداريم . ) جع : تفسير طبرى ، طبع مصر ، ج 3 ، ص 123 ، تبيان طوسى ، طبع ايران ، ج 1 ، ص 299 ، تفسير ابو الفتوح رازى ، طبع طهران ، ج 1 ، ص 520 ، كشاف ، طبع مصر ، ج 1 ، ص 296 ، تفسير امام فخر رازى ، طبع آستانه ، ج 2 ، ص 620 - 616 ، تفسير بيضاوى ، طبع ايران ، ص 69 ، تفسير نيشابورى ، طبع ايران ، ج 1 ، ص 306 - 305 ، حقائق سلمى ، لطايف الاشارات از ابو القاسم قشيرى ، نسخهى عكسى ، بيان السعادة ، طبع ايران ، ج 1 ، ص 137 .
چون پى يسكن اليهاش آفريد * كى تواند آدم از حوا بريد
اشاره است به آيهى شريفه :
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها
. ( خداست كه شما را از يك تن تنها آفريد و جفت او را هم از جنس او پديد آورد تا به دو بيارامد . ) الاعراف ، آيهى 189 .
مفسران گفتهاند كه اين تن تنها آدم است كه خدا حوا را از دندهى چپ او آفريد و بعضى هم گفتهاند كه حوا را از جنس آدم و بشرى مانند او آفريد تا به دو از وحشت تنهايى برهد و آرامش گيرد زيرا جنسيت علت انضمام است و