آن گاه مقبوليت عمل را با وجود خطا در بعضى شرائط مثل مىزند به كسى كه در شب تاريك مىخواهد نماز بگزارد ولى جهت قبله را نمىداند و كسى نيست كه از او بپرسد ، او به اجتهاد خود جهتى را كه فكر مىكند قبله در آن جهت است بر مىگزيند و نماز مىخواند سپس هوا روشن مىشود و مىبيند كه قبله در جهت ديگر بوده است ، به فتواى ابو حنيفه نعمان بن ثابت ، نماز او درست است و نماز را اعاده نمىكند بر خلاف شافعى ( محمد بن ادريس ) كه بعقيدهى او بايد نماز را اعاده كند ، اين مساله و امثال آن در مثنوى قرينهى است كه مولانا پيرو مذهب حنفى بوده است ، اينكه فتواى فقهاى حنفى در اين مساله :
فان اشبهت عليه القبله و ليس بحضرته من يسأل عنها اجتهد و صلى فان علم انه أخطأ بعد ما صلى لا يعيدها ، و قال الشافعى يعيدها إذا استدبر لتيقنه بالخطا . شرح هدايهى ابو الحسن مرغينانى موسوم به فتح القدير ، طبع بولاق ، ج 1 ، ص 190 .
رجل صلى فى المسجد فى ليلة مظلمة بالتحرى ثم تبين انه صلى به غير القبله جازت صلاته لانه ليس عليه ان يقرع ابواب الناس للسؤال عن القبله ( مردى در مسجد و شب تاريك نماز خواند و در تشخيص قبله اجتهاد كرد آن گاه دانست كه نماز بسوى قبله نگزارده است ، نمازش روا و مقبول است زيرا مكلف نيست كه براى پرسش از قبله در خانهى مردم را بزند . ) فتاوى قاضى خان ، طبع لكناهو ، ج 1 ، ص 34 . نيز تذكرة الفقهاء ، كتاب الصلاه ، الفصل الخامس ، البحث الثالث .
بيت ( 2286 ، 2287 ) گفتار زن اعرابى است .
[ صبر فرمودن اعرابى زن خود را و فضيلت صبر و فقر بيان كردن با زن ]
شوى گفتش چند جويى دخل و كشت * خود چه ماند از عمر افزون تر گذشت
عاقل اندر بيش و نقصان ننگرد * ز آن كه هر دو همچو سيلى بگذرد
خواه صاف و خواه سيل تيره رو * چون نمىپايد دمى از وى مگو