كاشتران قربان همىكردند تا * چيره گردد تيغشان بر مصطفا
امساك : نگهدارى مال و خرج نكردن آن ، سجيهاى كه آدمى را از صرف مال در حقوق الهى مثل زكاه و خمس و يا حقوق اخلاقى مانند رعايت زن و فرزند و آن چه مستحب است ، باز دارد و بدين معنى مرادف بخل است در تعبيرات محدثين .
انفاق : صرف كردن مال است در محل معقول و مشروع . مقابل :
اسراف و تبذير .
شرط صحت و حسن هر عملى خواه از جنس عبادات و خواه از نوع معاملات باشد آنست كه عمل مطابق اصول و روش عقلا و موافق شريعت و در محل و بجاى خود انجام گيرد فى المثل اگر كسى نماز صبح را سه ركعت بخواند آن نماز باطل است و اگر مال خويش را به كسى دهد كه به قصد خودكشى و يا كشتن ديگران زهر مىخرد ، آن بذل و انفاق ناپسند و نامشروع است پس امساكى كه به حكم اصول و در جاى خود باشد از انفاق ناموجه و نامشروع بهتر است ، دليل مولانا آنست كه اموال ملك خداست بدان جهت كه مادهى آن به آفرينش وى وجود يافته است و تحصيل آن موقوف است بر قدرتى كه او به بندگان خود مىدهد ، در قرآن كريم آمده است :
وَ أَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ
. ( و از آن مال كه خدا شما را در تصرف آن خليفهى خود كرده است انفاق كنيد ) الحديد ، آيهى 7 .
تصرف در ملك و مال غير بايد به ميل و دل خواه او باشد بنا بر اين ، مال را بايد مطابق امر خدا يا ولى خدا صرف كنيم ، علاوه بر آن كه مال قوام و پايهى معيشت است و كسى كه قدر مال را نداند و بىمورد خرج كند از جملهى سفهاست و نيز مقصود از تبذير و اسراف ، خرج كردن مال است در غير محل خود .