حلقهى كوران به چه كار اندريد * ديدبان را در ميانه آوريد
دامن او گير كاو دادت عصا * در نگر كادم چها ديد از عصى
ناظر است به آيهى شريفه : و عصى آدم ربه فغوى ( آدم فرمان پروردگار خود نبرد و نوميد شد ) طه ، آيهى 121 .
مفسرين دربارهى اين آيه اختلاف كردهاند ، شيخ ابو جعفر طوسى و ابو الفتوح رازى گفتهاند كه نهى از شجره ، محمول است بر استحباب نه حظر و تحريم ، و نافرمانى آدم نسبت به امرى مندوب بود نه حرام تا مستحق عقاب باشد ، اين تفسير براى آنست كه نزد شيعه صدور صغائر و كباير از انبيا روا نيست ، زمخشرى معتقد است كه اين تخلف از جنس گناه صغيره بود زيرا بعقيدهى او و همهى معتزله صدور صغائر از پيمبران جايز است ، فخر الدين رازى از مفسرين اشعرى مىگويد كه اين عصيان پيش از آن بود كه آدم بپيمبرى بر گزيده شود . جع : تبيان طوسى ، طبع ايران ، ج 2 ، ص 279 ، تفسير ابو الفتوح رازى ، طبع طهران ، ج 3 ، ص 528 - 527 ، كشاف ، طبع مصر ، ج 2 ، ص 37 ، تفسير امام فخر رازى ، طبع آستانه ، ج 6 ، ص 116 - 114 .
مطابق روايات اسلامى ، آدم را پس از خوردن گندم از بهشت بيرون كردند و بر زمين انداختند و او از نعيم بهشتى محروم ماند و گرفتار سختيهاى زندگانى اهل زمين گرديد ، مراد مولانا بيان اين نكته است .
معجزهى موسى و احمد را نگر * چون عصا شد مار و استن با خبر
از عصا مارى و از استن حنين * پنج نوبت مىزنند از بهر دين
پنج نوبت : پنج نوبت زدن مانند بر افراشتن سراپردهى سرخ از قرن