و نام فرشتهاى كه زجر مىكند او را . و بادى زير آسمان . ج : رعود . و ذات الرعد :
جنگ . يق : جاء بذات الرعد و الصليل اى الحرب و القتال . و نيز رعد : بلا و سختى .
رعد
(
ra'd
) م . ع . رعدت السماء رعدا و رعودا ( از باب فتح و نصر ) :
بانگ كرد آسمان و غريد . و رعد زيد و برق : ترسانيد زيد . و رعدت المراة :
آراست آن زن خود را و زينت كرد .
رعد
(
ra'd
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تندرو كتور و آواز ابر كه بخنود نيز گويند . و رعد و برق : تندر و درخش كه بخنونه نيز گويند .
و غريدن رعد : بخنويدن .
رعد انداز
(
ra'd - and z
) ا . پ . توپ .
و توپچى . و شمخال و زنبورك و خمپاره .
رعدة
(
ra'dat
) و (
re'dat
) ا . ع . لرزه .
رعدوار
(
ra'd - v r
) ص . پ . مانند رعد و تندر .
رعديد
(
re'did
) ا . ع . جبان و ترسان .
و زن لرزان گوشت . و پالوده . ج : رعاديد .
رعديدة
(
re'didat
) ا . ع . بد دل و ترسان و جبان .
رعراع
(
ra'r '
) ا . ع . كودك باليدهء نيكو و راست قامت و نيكو جوانى . ج : رعارع .
و مرد بد دل . و نى دراز .
رعرع
(
ra'ra '
) و (
ro'ro '
) ا . ع . كودك باليده و راست قامت و نيكو جوانى . ج :
رعارع .
رعرعة
(
ra'raat
) م . ع . جنبيدن آب صاف بر روى زمين . و بر باليدن كودك . و باليده گردانيدن كودك را . و رعرعه الله :
بروياند و باليده گرداند او را خداى . و رعرع الفارس دابته : سوار شد آن سوار بر ستور خود تا رياضت دهد او را .
رعز
(
ra'z
) م . ع . رعز الجارية رعزا ( از باب فتح ) : گائيد آن دخترك را .
رعس
(
ra's
) و
رعسان
(
raas n
) م .
ع . رعس رعسا ( از باب فتح ) : مرتعش شد و لرزيد . و رعس فلان : آهسته رفت فلان از ماندگى و ضعف . و رعست الناقة :
با نشاط شد آن ماده شتر . و رعس الرجل رعسانا : جنبيد سر آن مرد از پيرى و كلانسالى .
رعسان
(
raas n
) ا . ع . جنبش سر از كلانسالى و پيرى .
رعش
(
ra'c
) و (
raac
) م . ع . رعش رعشا و رعشا ( از باب فتح و سمع ) :
لرزه گرفت او را و لرزيد .
رعش
(
raec
) ص . ع . مرد بد دل و ترسنده .
و شتاب و چالاك در جنگ و در نيكى و احسان ( از اضداد است ) .
رعشاء
(
ra'c '
) ا . ع . شتر مرغ شتاب رو .
و ماده شتر جنبان در شتاب رفتن . و شهرى در شام . و نام اسبى .
رعشة
(
ra'cat
) و (
raacat
) ا . ع . لرزه .
و نوع لرزيدن و هيئت آن .
رعشن
(
ra'can
) ا . ع . مرد باهتزاز رونده .
و بد دل . و شتر و شتر مرغ شتاب باهتزاز رونده .
و لقب پادشاهى از حمير . و نام اسبى .
رعشنة
(
ra'canat
) ا . ع . مؤنث رعشن .
مر . رعشن .
رعشه
(
ra'ce
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جنبش و لرزشى كه در اندام آدمى از پيرى و كلانسالى و يا از بيمارى پديد آيد .
رعشهدار
(
ra'ce - d r
) ا و ص . پ .
كسى كه در اندام وى لرزه باشد . و لرزان .
رعشهناك
(
ra'ce - n k
) ص . پ . لرزان .
و شبيه بلرزه .
رعشيش
(
re'cic
) ص . ع . مرد بددل .
و شتاب در جنگ و در احسان ( از اضداد است ) .
رعص
(
ra's
) م . ع . افشاندن . و جنبانيدن و حركت دادن . و كشيدن ( و الفعل من فتح ) .
رعظ
(
ra'z
) م . ع . رعظه رعظا ( از باب فتح ) : سوراخ ساخت تير را كه در آن پيكان نهد و اصلاح آن كرد و شكست آن را ( از اضداد است ) .
رعظ
(
ro'z
) ا . ع . رعظ السهم :
جاى در نشاندن پيكان در تير كه بالاى آن پى پيچند . ج : ارعاظ . قولهم : ان فلانا ليكسر عليك ارعاظ النبل در حق كسى گويند كه سخت خشم باشد يعنى فلان دندان مىسايد بر تو از خشم شبه مداخل الانياب و منابتها بمداخل النصال من النبال . و در مثل ديگر : ما قدرت على كذا حتى تعطفت على ارعاظ النبل يعنى بكوشش تمام و تحمل شدائد تام بر چنين امرى دسترس يافتم .
رعظ
(
raaz
) م . ع . رعظ السهم رعظا ( از باب سمع ) : شكست رعظ آن تير را .
رعظ
(
raez
) ص . ع . تيرى كه سوراخ آن را شكسته باشند جهة پيكان گذاشتن .
رعف
(
ra'f
) م . ع . رعف رعفا و رعافا . مر . رعاف . و رعف الفرس رعفا ( از باب فتح و نصر ) : پيشى نمود آن اسب و در گذشت . الحديث : سمع جارية تضرب بالدف فقال لها ارعفى اى تقدمى . و رعف به الباب : در آمد . و نيز رعف : خون آلود كردن سنگريزه سم ستور را .
رعف
(
raaf
) م . ع . رعف الدم رعفا ( از باب سمع ) : روان گرديد خون .
رعل
(
ra'l
) ا . ع . بينى كوه . و جامههاى مرد . و فلان يجر رعله اى ثيابه . و آنچه از گوش گوسپند و ماده شتر بريده آونگان گذارند . و نيز رعل : نام موضعى .
رعل
(
ra'l
) م . ع . رعله رعلا ( از باب