سمع ) : فروپوشيد آتش را تا نميرد .
طبن
(
tobn
) ا . ع . طنبور . و رباب .
طبن
(
taban
) ا . ع . زيركى و فطانت .
طبن
(
taban
) م . ع . طبن له طبنا و طبانة و طبانية و طبونة . مر . طبانة .
طبن
(
taban
) و (
tabn
) و (
tebn
) و (
tobn
) و (
toban
) ا . ع . يك نوع بازى كه به فارسى سدره گويند . و مردارى كه در دام اندازند براى صيد كركس و ددان .
طبن
(
taben
) ص . ع . زيرك و دانا .
طبن
(
teban
) ع . ج . طبنة .
طبن
(
toban
) ع . ج . طبنة .
طبنة
(
tebnat
) ا . ع . زيركى و دانائى .
ج : طبن .
طبنة
(
tobnat
) ا . ع . نوعى از بازيچه كه به فارسى سدره گويند . ج : طبن . و آواز تنبور و رباب .
طبنچه
(
tabance
) ا . پ . طپانچه و سيلى .
طبندر
(
tabandar
) ا . ع . بدى و فساد .
يق : بينهم طبندر اى شر .
طبنگ
(
tabang
) ا . پ . طبقى چوبين پهن و بزرگ كه بقالان در آن جنس گذارند .
طبو
(
tabv
) م . ع . طباه اليه طبوا ( از باب نصر ) : خواند او را بسوى آن . و طباه عن الامر : باز گردانيد وى را از آن كار .
طبواء
(
tabv '
) ص . ع . ناقة طبواء :
ماده شترى كه سرپستان آن فروهشته باشد .
طبواء
(
tabv '
) ا . ع . كار عظيم و سخت .
طبور
(
tabur
) ا . پ . قريهء طبور : شهر طبريهء شام . و جبل طبور : قلهء كوههاى آلپ كه 3212 متر ارتفاع آن است .
طبوع
(
tobu '
) ع . ج . طبع .
طبوع
(
tabbu '
) ا . ع . جانوركى زهر دار . و قسمى از بوزينه كه گزيدنش به سختى موجع باشد .
طبول
(
tobul
) ع . ج . طبل .
طبونة
(
tabunat
) ا . ع . زيركى و فطانت .
طبونة
(
tabunat
) م . ع . طبن طنبا و طبونة و طبانة . مر . طبانة .
طبه
(
tabe
) ا . پ . نوعى از فرش ساخت فرنگستان شببه بقالى .
طبى
(
tab
) م . ع . طبيت الناقة طبى ( از باب سمع ) : نيك فروهشته و سست گرديد سرپستان آن ماده شتر .
طبى
(
taby
) م . ع . طبيته عنه طبيا ( از باب ضرب ) : باز گردانيدم او را از وى .
و طيته اليه : خواندم او را بسوى او و كشيدم .
و طبى فلان فلانا : منقاد كرد فلان بهمانرا .
طبى
(
tebi
) و (
tobi
) ا . ع . سرپستان حيوانات سباع ماده و خر و اسب و شتر و جز آن . ج : اطباء .
طبى
(
tabiyy
) ص . ع . خلف طبى : سرپستان مجيب كه همواره از آن شير آيد .
طبى
(
tebbi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب بطب .
طبى
(
tebbiyy
) ص . ع . منسوب بطب .
طبيب
(
tabib
) ص . ع . پزشك . و زيرك و دانا و نيك ماهر در كار خود . و گشن ماهر در ضراب . ج : اطبة و اطباء .
طبيب
(
tabib
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پزشك و و كسى كه عالم بهمهء علوم متعلق طب باشد و علاوه بر فنون نظرى در فنون عملى نيز مدتى تحصيل كرده و به خوبى آنها را آموخته و داراى اجازه بود .
طبيبة
(
tabibat
) ا . ع . دراز از زمين و جامه و ابر و پوست . ج : طباب .
طبيبى
(
tabibi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شغل طبابت .
طبيته
(
tabiyyat
) ا . ع . كار عظيم و سخت .
طبية
(
tabiyyat
) ص . ع . ناقة طبية :
ماده شترى كه سر پستان آن فروهشته باشد .
طبيجة
(
tebbijat
) ا . ع . كون و است .
طبيخ
(
tabix
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خربزه . و هر چيز پخته شده . و نوعى از پلو .
طبيخ
(
tebix
) ص . ع . هر چيز پخته شده و مطبوخ . و كباب شده و بريان شده .
طبيخ
(
tabix
) ا . ع . نوعى از شراب خرماى منصف . و گچ . و خشت پخته .
الحديث : اذا اراد الله بعبد سواء اجعل ماله فى الطبيخين .
طبيخ
(
tebbix
) ا . ع . بطيخ و خربزه .
طبيدن
(
tabidan
) ف ل . پ . طپيدن .
طبيس
(
tabis
) ص . ع . بحر طبيس :
درياى بسيار آب .
طبيع
(
tebbi '
) ا . ع . ميانهء شكوفه و يا دل شكوفهء نخستين خرما بن .
طبيعات
(
tabi t
) ع . ج . طبيعة .
طبيعة
(
tabi'at
) ا . ع . سرشتى كه مردم بر آن آفريده شده . و مزاج انسانى . ج : طبائع و طبيعات .
طبيعت
(
tabi'at
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرشت و خوى و هرايند و جبلت و خصلت و نهاد . و چگونگى . و ذات و طبع .
و مزاج و خلق و سيرت . و شعور حيوانى .
و نيز طبيعت : بىصبر و بىتحمل . و آتشى و كسى كه زود خشمگين شود .
طبيعت شناس
(
tabi'at - cen s
) ا . پ .
طبيعت و معالج .
طبيعى
(
tabi'i
) و
طبيعيه
(
tabi'iyye
)