شتابزدگى نمايد و باز نادم نشود . و نيز صيف : باران تابستانى . و از اعلام است .
صيف
(
sayf
) م . ع . صاف بالمكان صيفا ( از باب ضرب ) : در تابستان آنجا اقامت كرد . و صيفت الارض ( مجهولا ) :
در تابستان اقامت كرده شد در آن زمين . و باران تابستان رسيده شد به آن زمين . و كذا صفنا ( ايضا مجهولا ) : رسيده شد بما باران تابستان مثل خرفنا و ربعنا يعنى رسيده شد بما باران خريف و باران ربيع . و صاف السهم صيفا و صيفوفة : بيك سو افتاد تير از نشانه ( لغة فى صاف يصوف ) .
صيف
(
sayf
) ا . ع . باران تابستان و باران بعد از ربيع .
صيف
(
siyaf
) ع . ج . صيفة .
صيف
(
sayyef
) ا . ع . باران تابستان و باران پس از بهار .
صيفة
(
sayyefat
) ا . ع . واحد صيف يعنى يك تابستان . ج : صيف .
صيفة
(
sayyefat
) ا . ع . واحد صيف .
يق : اصابتنا صيفة عزيزة .
صيفوفة
(
sayfufat
) م . ع . صاف صيفا و صيفوفة . مر . صيف .
صيفى
(
sayfi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زراعتى كه پس از زمستان در بهار و تابستان كارند و در تابستان و اول پائيز حاصل آيد مانند ارزن و ذرة و خيار و بادنجان و خربزه و هندوانه و جز آن .
صيفى
(
sayfiyy
) ا و ص . ع . بچهاى كه در پيرى شده باشد . و باران تابستانى . و نام مردى .
صيق
(
siq
) ا . ع . غبار بخصوص غبارى كه با باد همراه بود . و كژت و كثافت و ستبرى و بلندى غبار . و بانگ و فرياد . و خوى . و بوى بد ستور . و پيه سرخ داخل خرمابن .
ج : صيق (
siyaq
) . و گنجشك . ج : صيقان .
صيق
(
siyaq
) ع . ج . صيق . و ج . صيقة .
صيقان
(
siq n
) ع . ج . صيق .
صيقبانى
(
sayqab niyy
) ا . ع . بوى خوش فروش و عطار .
صيقه
(
siqat
) ا . ع . غبارى كه از باد خيزد ( و هى اخص من صيق ) .
صيقل
(
sayqal
) ص . ع . تيزكنندهء شمشير و زدانيدهء آن . ج : صياقل و صياقلة .
صيقل
(
sayqal
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زدودگى و گرفتگى چرك و زنگ از آئينه و فلزات و جز آن . و صيقل كردن : زدودن . و صيقل مس آفرينش : آفتاب .
صيقلگر
(
sayqal - gar
) ا . پ . كسى كه زنگ مىزدايد .
صيقلگرى
(
sayqal - gari
) ا . پ .
زدودگى .
صيقلى
(
sayqali
) ا و ص . پ . هر چيز تابان صيقل شده . و درخشان و تابان . و سنگ فسان .
صيقم
(
sayqam
) ا . ع . گنده بوى و بوى گندكننده .
صيك
(
sayk
) م . ع . صاك به الطيب صيكا ( از باب ضرب ) : بوى خوش گرفت جامه و اندام آن .
صئك
(
saek
) ص . ع . رجل صئك :
مرد سخت و درشت و توانا .
صيل
(
sayl
) م . ع . صال عليه صيلا ( از باب ضرب ) : حمله كرد بر وى ( لغة فى صال يصول ) . و صيل له كذا ( مجهولا ) :
اندازه كرده شد براى او و آماده گشت مر او را .
صئل
(
sael
) ص . ع . جمل صئل : شتر مست ديوانهء خشمناك .
صيلة
(
silat
) ا . ع . گره تازيانه .
صيلخود
(
saylxud
) ص . ع . ناقة صيلخود : ماده شترى قوى سخت .
صيلم
(
saylam
) ا . ع . كار سخت . و بلاى بزرگ . و شمشير . و يك بار خوردن در شبانروز .
صيلمة
(
saylamat
) ص . ع . وقعة صيلمة : جنگ سخت از بيخ بركننده .
صئم
(
se'm
) ص . ع . كسى كه بسيار آب خورد .
صيم
(
siyyam
) ص . ع . سخت و استوار تواناى گرد اندام .
صيم
(
siyyam
) و (
soyyam
) ع . ج .
صائم .
صيمگان
(
simg n
) ا . پ . نام ولايتى از ملك فارس .
صين
(
sin
) ا . ع . مملكت چين .
صينى
(
siniyy
) ا و ص . ع . منسوب بچين . و ظرف چينى .
صينية
(
siniyyat
) ا و ص . ع . نام شهرى تحت واسط عراق . و منسوب بچين . و الاوانى الصينية : ظروف چينى . ج :
صوانى .
صيوان
(
siv n
) ا . ع . ايوان . و سراى و خيمه و خرگاه . ج : صواوين .
صيوب
(
sayub
) ا و ص . ع . باران .
و راست . ج : صيب .
صيود
(
sayud
) ص . ع . كلب صيود :
سگ شكارى . ج : صيد (
soyod
) و صيد (
sid
) .
صيود
(
soyud
) ع . ج . صيد .
صيود
(
sayyud
) ا . ع . تير صائب كه بنشانه رسد .
صيور
(
sayyur
) ا . ع . عقل و راى .
و گياه خشك كه بعد از سبز شدن خورده شود .