شخصى گويند كه تهديد كند و قيام بدان ننمايد .
و نيز دربارهء بخيل مالدار و بىخير لاف زننده كه بسيار خود را ستايش كند گويند .
صلفاء
(
salf '
) و (
self '
) ا . ع . زمين درشت سخت .
صلفاء
(
salf '
) ص . ع . ارض صلفاء :
زمين سخت . ج : صلافى .
صلفاء
(
solaf '
) ع . ج . صلف .
صلفاءة
(
salf 'at
) و (
selfa'at
) ا . ع .
زمين درشت سخت .
صلفات
(
salef t
) ع . ج . صلفة .
صلفة
(
salfat
) ا . ع . واحد صلف يعنى يك جاى خالى ميان دل خرما بن .
صلفة
(
salefat
) ص . ع . زن بىبهرهء از شوى . ج : صلفات و صلائف .
صلفحة
(
salfahat
) م . ع . صلفح الدراهم صلفحة : برگردانيد درمها را و تغيير داد آنها را .
صلفعة
(
salfa'at
) م . ع . صلفع علاوته صلفعة : زد گردن او را . و صلفع راسه :
سترد موى سر او را . و زد سر او را . و صلفع فلان : مفلس و بىخير گرديد فلان . و صلفع الشيئ : تابان كرد آن چيز را .
صلفون
(
salefuna
) ص . ع . ج . صلف .
صلق
(
salq
) م . ع . صلق صلقا ( از باب ضرب ) : سخت بانگ كرد . و صلق فلانا بالعصا : زد فلان را بعصا . و صلق جاريته : گسترد كنيزك خود را و جماع كرد با وى . و صلق فى بنى فلان : سخت جنگ انداخت در ميان طايفهء فلان و كارزار كرد با آنها . و صلقت الدواب الصلاقة :
كميز و سرگين انداختند ستوران در آن آب از دير مانده . و صلقت الشمس فلانا :
سخت گزند رسانيد گرمى آفتاب فلان را . و صلق الفحل بنابه : سخت بانگ كرد فحل باناب خود . و قوله تعالى :
سَلَقُوكُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ
و صلقوكم لغتان . مر . سلق . و صلق فى الماء : آمد و شد كرد در آب .
صلق
(
salq
) ا . ع . بانگ و فرياد سخت .
صلق
(
salaq
) ا . ع . دشت گرد هموار .
ج : اصلاق . و ج ج : اصاليق .
صلقاب
(
selq b
) ا . ع . كسى كه مىمالد بعضى دندانهاى خود را بر بعضى و تيز مىكند آنها را .
صلقات
(
salaq t
) ا . ع . صلقات الابل : انياب شتران كه بانگ مىكنند .
صلقام
(
selq m
) ا . ع . شير بيشه . و شتر ستبر فربه .
صلقع
(
salqa '
) ص . ع . مكان صلقع بلقع : دشت خالى بىآب و گياه .
صلقعة
(
salqa'at
) م . ع . صلقعه صلقعة : سختى و شدت كرد با او . و نيز صلقعة :
بمعنى صلفعة : گردن زدن . و موى سر ستردن .
و مفلس و بىخير شدن .
صلقم
(
salqam
) ص . ع . كسى كه بر هم زند بعض دندانها را بر بعضى .
صلقم
(
salqam
) ا . ع . شير بيشه . و شتر ستبر فربه .
صلقم
(
selqem
) ا . ع . زن پير كلان سال و ستبر و گنده .
صلقمة
(
salqamat
) م . ع . صلقم صلقمة : بر هم زد بعض دندانهاى خود را بر بعضى .
صلك
(
selak
) ا . ع . آن چيز كه اول و پيش از فله از پستان گوسپند برآيد .
صلم
(
salm
) ا . ع . بريدگى و قطع .
و قطع گوش و بينى .
صلم
(
salm
) م . ع . صلمت الاذن صلما ( از باب ضرب ) : از بيخ بريدم آن گوش را . و نيز صلم : از بيخ بريدن بينى .
صلم
(
solm
) ع . ج . اصلم و صلماء .
صلم
(
salam
) ا . ع . سخت و استوار از مردم .
صلم
(
salam
) م . ع . صلم الرجل صلما ( از باب سمع ) : از بيخ بركنده شد گوش آن مرد .
صلماء
(
salm '
) ص . ع . مؤنث اصلم :
زنى كه گوش وى از بيخ بركنده شده باشد .
ج : صلم .
صلمة
(
solmat
) ا . ع . خود و مغفر .
صلمة
(
salamat
) ا . ع . سخت و استوار از مردم و جز آن . و نوعى از طعام كه از خمير آرد گندم ترتيب دهند . و داهيه . و كار سخت و شديد .
صلمحة
(
salmahat
) م . ع . صلمح راسه صلمحة : سترد موى سر او را .
صلمعة
(
salma'at
) م . ع . صلمعه صلمعة : از بن بركند آن را . و صلمع راسه : سترده وى سر او را . و صلمع الشيئ :
تابان كرد آن چيز را . و صلمع فلان : مفلس شد فلان .
صلمعة
(
salma'at
) ا . ع . هو صلمعة ابن قلمعة : يعنى او شناخته نمىشود .
صلنباح
(
selenb h
) ا . ع . نوعى از ماهى دراز و باريك .
صلندحة
(
salandahat
) و (
solandahat
) ص . ع . ناقة صلندحة : ماده شتر پهناور توانا . و كذلك ناقة صلندحة .
صلنفح
(
salanfah
) ص . ع . بسيار بانگ از مردم و جز آن .
صلنقاء
(
salanq '
) ا . ع . پرگوى و بسيارگوى .
صلنقح
(
salanqah
) ص . ع . سركش منقاد و ظريف .
صلنقع
(
salanqa '
) ص . ع . صوت صلنقع : بانگ و فرياد سخت . و رجل