صقل
(
soql
) ا . ع . پهلو و تهيگاه . و سبك از ستور .
صقل
(
saqal
) ا . ع . درازى تهيگاه .
صقل
(
saqal
) م . ع . صقل الشيئ صقلا ( از باب سمع ) : صقلدار گرديد آن چيز .
صقل
(
saqel
) ص . ع . مختلف در رفتار . و اسب كم گوشت . و اسب دراز تهيگاه و دراز ميان .
صقل
(
soqal
) ا . ع . نام شمشيرى .
صقلاب
(
seql b
) ا و ص . ع . پرخور و بسيار خور . و سپيد و سرخ . و سرسخت . و شتر سخت خوار . و نيز صقلاب : نام چندين قوم مانند اسلاو و روس و جز آنها . ج :
صقالبة .
صقلة
(
saqlat
) ا . ع . تهيگاه .
صقلة
(
saqalat
) ع . ج . صاقل .
صقلگر
(
saql - gar
) ا . پ . كسى كه شمشير را جلا مىدهد .
صقلية
(
seqeliyyat
) و (
seqliyat
) ا . ع . نام جزيرهء سيسيل .
صقوب
(
soqub
) ع . ج . صقب .
صقور
(
soqur
) ع . ج . صقر .
صقور
(
saqqur
) ص . ع . زن جلب و ديوث .
صقورة
(
soqurat
) ع . ج . صقر .
صقوف
(
soquf
) ع . ج . صقف .
صقيع
(
saqi '
) ا . ع . نوعى از زنبور . و پشكى كه شبها مانند برف بر زمين افتد .
صقيع
(
saqi '
) م . ع . صقع صقعا و صقاعا و صقيعا . مر . صقاع .
صقيل
(
saqil
) ا و ص . ع . زدوده و جلا داده . و شمشير .
صك
(
sakk
) ا . ع . مأخوذ از چك فارسى و بمعنى آن . ج : اصك و اصكك و صكوك و صكاك . و صك المسافر : چك مسافر و تذكرهء عبور آن .
صك
(
sakk
) م . ع . صكه صكا ( از باب نصر ) : سخت زد آن را و كوفت . و صك الباب : فراز كرد در را . و صك الصك :
نوشت چك را .
صكاء
(
sakk '
) ص . ع . مونث اصك : زن سست زانو و سست پى پاشنه كه در رفتن زانوهاى وى بهم سائيده گردد .
صكاك
(
sek k
) ع . ج . صك .
صكاك
(
sok k
) ا . ع . هواى جو و آتموسفر .
صكاك
(
sakk k
) ا . ع . محررى كه فتاوى قاضى را مىنويسد .
صكة
(
sakkat
) ا . ع . سختى گرماى نيمروز و آن را بسوى عمى اضافه كنند و گويند : لقيته صكة عمى يعنى ديدم او را در شدت گرماى نيمروز . و عمى نام مردى بود از عمالقة كه غارت كرد قومى را در نيمروز و از بن بركند آنها را . و نيز صكة : لطمهء در .
صكك
(
sakak
) م . ع . صكك صككا و صكيكا ( از باب سمع ) : سست زانو گرديد و زانوهاى وى بهم سائيده گرديد .
صكم
(
sakm
) م . ع . صكمه صكما ( از باب نصر ) : زد او را و راند . و صكم الفرس على لجامه : گرفت آن اسب لگام را بدندان و دراز كرد گردن را . و صكمته صواكم الدهر : رسيد او را سختيهاى زمانه .
صكم
(
sokkam
) ا . ع . ج . صاكم يعنى خف و سپل شتر و شترمرغ .
صكمة
(
sakmat
) ا . ع . كوفت سخت به سنگ و جز آن . و صدمة .
صكوك
(
sokuk
) م . ع . صك لحمه صكوكا : درشت و سخت گرديد گوشت آن .
صكوك
(
sokuk
) ا . ع . ج . صك .
صكيك
(
sakik
) ا . ع . صك صككا و صكيكا . مر . صكك .
صكيك
(
sakik
) ا . ع . ضعيف و ناتوان .
صل
(
sall
) م . ع . صل الشراب صلا ( از باب نصر ) : صاف و روشن شد شراب .
و صل الحب المختلط بالتراب :
جدا كرد دانه را از خاك بريختن آب . و صلتهم الصالة : رسيد ايشان را حادثه و بلا . و صللت الخف صلا : از پوست نيكو ساختم كفش را .
صل
(
sell
) ا . ع . مار . و مار باريك زرد رنگ . و مار خرد كه فسون نپذيرد . و بلا و سختى . ج : اصلال و صلال . و مانند و همتا . و شمشير بران . و نام درختى . ج :
اصلال . و نيز نام گياهى . و يق : انها صل اصلال صفا اذا كانت منكرة مثل الافعى . و دربارهء مردى كه در خصومت و نزاع سخت بود و بلاى بدى باشد گويند : انه لصل اصلال يعنى او مارى است از مارها و مانند مار فسون نمىپذيرد .
صل
(
sall
) و (
sell
) ا . ع . باران فراخ و ريزان . و باران كم و پريشان .
صل
(
soll
) ا . ع . برگرديده بو و مزه از گوشت و جز آن .
صلا
(
sal
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - افروختگى آتش جهة سرماى سخت . و فريادى كه براى طعام دادن بدرويشان و فقيران و يا فروختن چيزى كنند . و خواندن براى نماز گزاردن .
صلا
(
sal
) ا . ع . ميانهء پشت از مردمان و از چارپايان . و طرف سرين . و فرجهء ميان كون و دنب . و آنچه در جانب راست و چپ دنب است . ج : صلوات و اصلاء . و نيز صلا :
بريانى . و وقود و گيرائى آتش باتش .
صلا
(
sal
) م . ع . صليت الفرس