صفيح
(
safih
) ا . ع . ج . صفيحة و صفاح و صفائح .
صفيح
(
safih
) ا . ع . آسمان . و آسمان بالائين . و روى پهناور از هر چيزى . و شمشير پهن .
صفيحة
(
safihat
) ا . ع . سطح خارجى پوست . و روى پهن از هر چيزى و از شمشير .
و طبق پهن و نازك . و فلس ماهى . و سنگ پهن . و لوح . و تخته . و تختهء در . و شمشير پهن . ج : صفائح و صفاح و صفيح .
و صفيحة الوجه : ظاهر روى .
صفير
(
safir
) ا . ع . بانگ و فرياد . و فرياد مرغان . و الصفير من الاصوات :
الخالى من الحروف .
صفير
(
safir
) م . ع . صفر الطائر صفيرا ( از باب ضرب ) : بانگ كرد آن مرغ . و صفر الحمار : بانگ كرد آن خر را و خواند بسوى آب تا بخورد .
صفير
(
safir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بانگ و آواز . و آواز مرغان و سافوت و سوت . و آوازى كه براى طلب مرغان كنند و شخول و شخيل . و ياقوت كبود و صفير زدن : سوت زدن . و بانگ كردن . و شخوليدن و شخيليدن و شفليدن . و بانگ كردن براى آب خوردن چارپايان .
صفيرة
(
safirat
) ا . ع . ريگ تودهء بزرگ ميان دو زمين .
صفيف
(
safif
) ص . ع . لحم صفيف :
گوشت قديد در آفتاب خشك كرده .
صفيف
(
safif
) ا . ع . گوشت بسيخ كشيدهء جهة كباب و بريان كردن . و چيزى كه در آفتاب گذارند تا خشك شود و يا بر خدرك آتش نهند تا كباب گردد .
صفيق
(
safiq
) ص . ع . ثوب صفيق :
جامهء سخت باف . و وجه صفيق : روى شوخ بىباك . ج : صفاق .
صفيقة
(
safiqat
) ا . ع . حادثه . ج :
صفائق .
صفين
(
saffin
) ا . ع . موضعى در كنار فرات نزديك برقه كه در آن موضع در ماه صفر سال 37 هجرى ميان امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام و معاوية بن ابى سفيان جنگ عظيم واقع شد .
صفينه
(
safine
) ا . پ . درخت سرو كوهى كه عرعر نيز گويند .
صق
(
saqq
) ا . ع . ميخى كه در جاى سخت به زور كوفته باشند .
صق
(
saqq
) م . ع . صق الحرباء صقا ( از باب ضرب ) : بانگ كرد آن آفتاب پرست .
صقاب
(
seq b
) م . ع . صاقبه مصاقبة و صقابا : روى با روى شد با او . و نيز صقاب : بهمديگر نزديك شدن .
صقاب
(
seq b
) ا . ع . علامت مصيبت مر زنان تازى وا در جاهليت . و نيز صقاب :
ج . صقب .
صقار
(
seq r
) و
صقارة
(
seq rat
) ع . ج . صقر .
صقار
(
saqq r
) ص . ع . بسيار لعن كننده . و سخنچين . و كافر . و دو شاب فروش .
صقارى
(
soq r
) ا . ع . جاء بالصقارى و البقارى : آورد دروغ صريح را .
صقاع
(
saq '
) ا . ع . برقع . و خرقهاى كه پس از روغنمالى بر سر در زير چارقد افگنند تا چارقد چرب نشود . و آنچه بدان بينى ماده شتر را بندند . و حلقهء آهنى در لگام .
و داغى سپس سر شتر .
صقاع
(
soq '
) م . ع . صقع الديك صقعا و صقيعا و صقاعا ( از باب فتح ) :
بانگ كرد آن خروس .
صقال
(
seq l
) ا . ع . زدودگى . و صقال الفرس : نيكوئى سياست اسب و حسن صيانت آن . و نيز صقال بمعنى بطن و شكم . و قولهم : الفرس فى صقاله اى فى صوانه و صنعته .
صقال
(
seq l
) م . ع . صقل صقلا و صقالا : مر . صقل .
صقالبة
(
saq lebat
) ع . ج . صقلاب .
صقالة
(
seq lat
) ا . ع . زدودگى و جلا .
صقب
(
saqb
) ا . ع . دراز با ستبرى و فربهى از هر چيزى . و دراز بانزارى و لاغرى .
و شتر كره . ج : صقاب و صقبان . و ستون خانه و يا ستون دراز در ميان خانه . ج :
صقوب .
صقب
(
saqb
) م . ع . صقبه صقبا ( از باب نصر ) : بمشت زد آن را . و صقب البناء و غيره : بلند كرد آن بنا و جز آن را . و صقب الشيئ : فراهم آورد آن چيز را .
و صقب الطائر : بانگ كرد آن مرغ . و نيز صقب : طپانچه زدن با دست و سيلى زدن .
صقب
(
saqab
) م . ع . صقب المكان صقبا ( از باب سمع ) : دور شد آنجاى و يا نزديك شد . و كذلك صقبت الدار .
صقب
(
saqab
) ص . ع . دور و نزديك .
و مؤنث و مذكر در آن يكسان است . يق :
مكان صقب و دار صقب .
صقب
(
saqab
) ا . ع . دورى و نزديكى .
و الجار احق بصقبه اى بمايليه و يقرب منه .
صقبان
(
soqb n
) ع . ج . صقب .
صقح
(
soqh
) ع . ج . اصقح و صقحاء .
صقح
(
saqah
) م . ع . بىموى شدن پيش سر ( و الفعل من سمع ) .