صرف و يا صرف وجود : وجود محض و مجرد و يكتا و يگانه .
صرف
(
sorof
) ع . ج . صريفة .
صرفان
(
serf n
) ا . پ . سرب . و نوعى از خرما .
صرفان
(
saraf n
) ا . ع . مرگ . و مس . و قلعى . و نوعى از خرماى اعلا .
صرفان
(
sarf ne
) و (
serf ne
) ا .
ع . الصرفان بصيغهء تثنيه : شب و روز .
و كذلك الصرفان .
صرفة
(
sarfat
) ا . ع . منزل دوازدهم قمر و آن يك ستارهايست روشن پس زبرة . و مهرهاى كه بدان زنان مردان را بند كنند . و نيكبختى زمانه . و كمان خجكدار سياه كه تير آن بهدف نرسد . و پگاه دوشيدن ماده شتر و آن را گذاشتن تا پگاه ديگر .
صرفه
(
sarfe
) ا . پ . نفع و سود و فايده و منفعت . و افزونى و زيادتى و اضافه .
و خرج . و صرفه بردن : سود و فايده بردن و نفع اندوختن و منفعت يافتن .
صرفهجو
(
sarfe - ju
) ص . پ .
جزرس و خانهدار و زيرك . و بخيل .
صرفهجوئى
(
sarfe - jui
) ا . پ .
جزرسى و خانهدارى و رسائى .
صرفى
(
sarfi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - عالم بعلم صرف .
صرفى
(
sarafiyy
) ا . ع . شتر نجيب و نيكو .
صرق
(
saraq
) ا . ع . تنك از هر چيزى .
صرق
(
soroq
) ع . ج . صريقة . و ج .
صريق .
صرقاعة
(
serq 'at
) ا . ع . صرقاعة المقلاعة : آن طرف فلاخن كه بانگ كند .
صرقعة
(
sarqa'at
) م . ع . درهم خمانيدن انگشتان و بانگ برآوردن از آنها .
صرم
(
sarm
) ا . ع . - مأخوذ از پارسى - چرم پيراسته .
صرم
(
sarm
) و (
sorm
) م . ع . صرمه صرما و صرما ( از باب ضرب ) : نيك بريد آن را . و صرم فلانا : قطع كرد سخن فلان را . و صرم النخل : درويد آن خرما بن را . و كذلك صرم الشجر و الزرع . و صرم عندنا شهرا : درنگى كرد و انتظار نمود نزد ما يك ماه . و صرم الحبل : بريده شد آن رسن ( لازم و متعدى ) .
صرم
(
serm
) ا . ع . خانههاى مردم يك جا جمع شده . ج : اصرام و اصارم . و نوع .
و گروه مردم . و موزهء نعل زده . و ضرب و ضربت . ج : اصرام و صرمان . و ج ج :
اصاريم و اصارم .
صرم
(
sorm
) ع ج . صرماء .
صرم
(
seram
) ع . ج . صرمة .
صرماء
(
sarm '
) ا . ع . دشت بىآب .
و ماده شتر كم شير . ج . صرم .
صرمان
(
sorm n
) ع . ج . صرم .
صرمة
(
sermat
) ا . ع . گلهء شتران از بيست تا چهل و يا از سى تا پنجاه . و پارهاى از ابر . ج : صرم . و نيز صرمة : از اعلام است .
صرنفح
(
saranfah
) ا . ع . فرياد و فغان كننده و صيحه زننده .
صرنقح
(
saranqah
) ا . ع . مرد سخت سركش اباكننده كه فريب نخورد و به چيزى كه دارد دست كسى نرسد واحدى طمع آن نكند . و مرد زيرك .
صرو
(
sarv
) ا . پ . نام گياهى .
صرو
(
sarv
) م . ع . صرا اليه صروا ( از باب نصر ) : نظر كرد و ديد او را .
صرواح
(
serv h
) ا . ع . نام حصنى در يمن كه ديوى براى بلقيس بنا كرده .
صروة
(
servat
) ا . ع . گياه ريزه .
صروح
(
soruh
) ع . ج . صرح .
ضروحة
(
soruhat
) ا . ع . خلوص و بىآميختگى چيزى .
صروحة
(
soruhat
) م . ع . صرح صراحة و صروحة . مر . صراحة .
صرود
(
sorud
) ا . ع . شهرهائى كه سرماى آنها بسيار سخت باشد . ج : صرد .
صرور
(
sarur
) و
صرورة
(
sarurat
) ص . ع . آنكه حج نكرده باشد ( واحد و جمع و مذكر و مؤنث در آن يكسان است ) .
و رجل صرور او صرورة : مردى كه گرد زن نگردد .
صرورة
(
sarurat
) ا . ع . مرد يا زنى كه زوجيت قبول نكند . الحديث : لا صرورة فى الاسلام .
صرورى
(
saruriyy
) ص . ع . آنكه حج نكرده باشد . و مردى كه گرد زن نگردد . مر .
صرور و صرورة .
صروع
(
saru '
) ا . ع . نيك كشتىگير و نيك اندازندهء مردم را . ج : صرع .
صروع
(
soru '
) ع . ج . صرع . و ج .
صرع .
صروف
(
saruf
) ص . ع . ناقة صروف :
ماده شترى كه دندانش بسيار بانگ كند .
صروف
(
soruf
) ا . ع . ج . صرف . و صروف الدهر : حوادث و شدائد زمانه .
صروف
(
soruf
) م . ع . صرفت الكلبة صروفا و صرافا ( از باب ضرب ) :
خواهش نر كرد آن ماده سگ و خوسه شد .
صروم
(
sarum
) ا و ص . ع . تيغ بران .
و مرد توانا . و نيك برنده . و ماده شترى كه كه وارد در حوض نشود تا آن را خالى نكرده و و بار آن را نگيرند .
صره
(
sorre
) ا . پ . - مأخوذ از تازى -