دو ستارهء شعرى يعنى شعرى العبور و شعرى الغميصاء .
شعرية
(
ca'riyyat
) ا . ع . نوعى از پرده و حجاب .
شعرية
(
ca'riyye
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - شعرى و مويين .
شعشاع
(
ca'c '
) ص . ع . دراز . و سبك .
و نيكو . و خوب خلقت و خوشنما . و پريشان و متفرق . و سايهء تنك و پراكنده .
شعشع
(
ca'ca '
) ص . ع . دراز . و ظل شعشع : سايهء پراكندهء تنك .
شعشع
(
co'co '
) ع . كلمهايست كه در خشنودى و شعف از رضامندى و صبر و تفويض گويند . و نيز در خوشآيندى از بلند شدن مويها گويند .
شعشعان
(
ca'ca n
) ص . ع . دراز و نيكو خلقت .
شعشعانات
(
ca'ca n t
) ع . ج .
شعشعانة .
شعشعانة
(
ca'ca nat
) ص . ع . ناقة شعشعانة : ماده شتر دراز نيكو خلقت .
شعشعانى
(
ca'ca niyy
) ص . ع . رجل شعشعانى : مرد دراز نيكو خلقت .
شعشعة
(
ca'caat
) م . ع . شعشع الشراب شعشعة : آب آميخت مر شراب را . و كذا شعشع اللبن بالماء . و شعشع الثريد :
برداشت سر اشكنه را . و دراز گردانيد و بسيار كرد روغن اشكنه را و چرب ساخت آن را .
و شعشع الشيئ : آميخت بعض آن چيز را ببعضى .
شعصب
(
ca'sab
) ص . ع . شيخ شعصب : پير كلانسال .
شعصبة
(
ca'sabat
) م . ع . شعصب الشيخ شعصبة : پير فانى گرديد آن شيخ .
شعصور
(
co'sur
) ا . ع . گردكان دشتى .
شعع
(
co'o '
) ع . ج . شعاع .
شعف
(
ca'f
) م . ع . شعفنى حبه شعفا ( از باب فتح ) : شيفته كرد دوستى او دل مرا .
و شعف البعير بالقطران : قطران ماليد آن شتر را . و شعف اليبيس : سبز شدن گرفت آن گياه خشك . و نيز شعف : بيمار گردانيدن دوستى دل كسى را . يق : شعف فلان بكذا ( مجهولا ) فهو مشعوف به .
شعف
(
caaf
) ا . ع . شدت بيم . و عشقى كه دل برد . و سر كوهان . و پوست درخت غاف . و بيمارى مر ماده شتر را كه از آن موى چشم وى فرو ريزد . و نيز شعف : ج .
شعفة .
شعف
(
caaf
) م . ع . شعف به شعفا ( از باب سمع ) : پوشيد دوستى دل او را . و كذا شعف بحبه . و شعفت الناقة : مبتلا ببيمارى شعف گرديد آن ماده شتر .
شعف
(
caaf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خوشحالى و خوشدلى و شادمانى . و شيفتگى .
شعفاء
(
ca'fa '
) ص . ع . ماده شتر مبتلا ببيمارى شعف .
شعفات
(
caaf t
) ع . ج . شعفة .
شعفان
(
ca'f ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه نام دو كوه در غور . المثل : ليكن بشعفين انت جدود . قاله رجل التقط منبوذه فرآها يوما تلاعب اترابها و يمشى على اربع و تقول احلبونى فانى خلفة جدود . اين مثل را دربارهء كسى گويند كه بشدت بدخو شده و سپس رهائى يافته باشد از آن .
شعفة
(
ca'fat
) ا . ع . باران نرم . المثل :
لا تنفع الشعفة فى الوادى الرغب .
شعفة
(
caafat
) ا . ع . سر كوه . و سر هر چيزى . و موهاى مجتمع . و پارهاى از موهاى مجتمع در سر . و باران نرم . و سر قلب يعنى آنجائى كه بعلاقهء رگ آويزان است .
ج . شعف و شعوف و شعاف و شعفات .
شعفر
(
ca'far
) ا . ع . نام زنى . و نام گروهى از تازيان .
شعفرة
(
ca'farat
) ا . ع . نام شاعرى .
شعل
(
ca'l
) م . ع . شعل فيه شعلا ( از باب فتح ) : نگريست پايان كار را . و شعل النار : برافروخت آتش را . و شعلت النار : افروخته شد آتش ( لازم و متعدى ) .
شعل
(
ca'l
) ص . ع . رجل شعل :
مرد سبك تيز خاطر .
شعل
(
caal
) ا . ع . سپيدى در دم اسب و پيشانى و پس سر آن .
شعل
(
caal
) م . ع . پيدا شدن سپيدى در دم اسب و جز آن ( و الفعل من سمع ) .
شعل
(
coal
) ع . ج . شعلة . و بنو شعل :
بطنى از تميم .
شعل
(
cool
) ع . ج . شعلة . و ج .
شعيلة .
شعلاء
(
ca'l '
) ص . ع . بغلة شعلاء :
استرى كه در دم آن سپيدى بود .
شعلات
(
coal t
) ع . ج . شعلة .
شعلة
(
co'lat
) ا . ع . سپيدى در دم اسب و پيشانى و پس سر آن . و هيمهاى كه آتش در آن در گرفته باشد . و زبانه و درخش آتش . ج : شعل و شعل و شعلات و شعول .
شعلع
(
caalla '
) ص . ع . دراز از مردم و از حيوان .
شعلعة
(
caallaat
) ص . ع . شجر شعلعة :
درخت پريشان شاخ .
شعله
(
co'le
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زبانهء آتش و و راغ . و فروغ و درخش و روشنى و تابش و نور و ضيا . و لمعان .
و شعلهء جواله : شعلهء گردندهاى كه