بالائين چشم آدمى و ديگر حيوانات كه لحاف چشم نيز گويند . و صاحب شعر : موىدار .
شعر
(
ce'r
) ا . ع . علم . و كلام منظوم و انما سمى به لشرفه بالوزن و القافية . ج :
اشعار . و شعر شاعر : كلام نيكو و جيد .
و ليت شعرى فلانا ما صنع : كاش دانستمى كه فلان چه كرده است . كذا ليت شعرى لفلان و عن فلان ما صنع .
شعر
(
ce'r
) م . ع . شعر شعرا و شعرا .
مر . شعر .
شعر
(
ce'r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چكامه و چامه و سرواد و نظم و بيت و سخن موزون و مقفا اگر چه بعضى قافيه را شرط شعر نمىدانند .
و علم شعر : علم عروض .
شعر
(
co'r
) ا . ع . گياه و درخت . و زعفران .
و ج . اشعر . و ج . شعراء .
شعر
(
caar
) ا . ع . شعر و موى . ج :
اشعار و شعور و شعار .
شعر
(
caar
) م . ع . شعر شعرا و شعرا و شعرا . مر . شعر . و شعر شعرا ( از باب سمع ) : بسيار موى شد در اندام . و مالك بندگان گرديد .
شعر
(
caer
) ص . ع . رجل شعر : مرد بسيار موى و دراز موى اندام .
شعر
(
coor
) ع . ج . شعار .
شعرا
(
ca'r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نام ستارهاى . مر . شعرى .
شعرا
(
coar
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چكامه سرايان و شاعران .
شعراء
(
ca'r '
) ا و ص . ع . مؤنث اشعر .
و درشت و زشت از زن و ماده شتر و جز آن .
و پوستين . و كثرت و بسيارى مردم . و موى زهار . و مگس كبود و يا سرخ كه بر شتر و خر و سگ نشيند . ج : شعر . و زمين با درخت و زمين درختناك . و مرغزار بسيار گياه . و ريگ نيك رويانندهء گياه نصى . و درختى از شوره گياه . و نوعى از شفتالو و در اين دو معنى اخير واحد و تثنيه و جمع در وى يكسان است . و داهية شعراء : بلاى بد از مردم و يا دد .
ج : شعر . و جئت بها شعراء ذات و بر به كسى گويند كه سخنان وى را انكار مىكنند يعنى بد آوردى .
شعراء
(
coara '
) ع . ج . شاعر .
شعران
(
ca'r n
) ا . ع . چراگاه شوره گياه كه از سبزى بتيرگى زند . و نام كوهى نزديك موصل كه داراى گياه بسيار و فواكه و طيور بيشمار است .
شعرانى
(
ca'r niyy
) ص . ع . بسيار موى و دراز موى اندام . يق : رجل شعرانى .
شعر آور
(
ce'r - var
) ا . پ . شاعر و ناظم و چكامه سرا .
شعربازى
(
ce'r - b zi
) ا . پ . علم عروض و علم شعر .
شعرباف
(
ca'r - b f
) ا . پ . كسى كه پارچهء ابريشمى اعلا مىبافد .
شعر بافى
(
ca'r - b fi
) ا و ص . پ . شغل و صنعت شعر باف . و منسوب بشعر باف .
شعرة
(
ca'rat
) ا . ع . موى و هى اخص من الشعر . و واحد شعر يعنى يك موى . و دختر .
و پيرى . و فلان راى الشعرة اى راى الشيب .
شعرة
(
ca'rat
) و (
ce'rat
) و (
co'rat
) م . ع .
شعر شعرا و شعرة و شعرة و شعرة . مر . شعر .
شعرة
(
ce'rat
) ا . ع . موى زهار . و موى زهار زن . و زير ناف كه روئيد نگاه زهار است . و پارهاى از موى . و موى فرج زن .
شعرة
(
caerat
) ا . ع . گوسپندى كه ميان هر دو شكاف سم آن موى برآمده باشد و پس از برآمدن موى بسا باشد كه خون از آن رود . و گوسپندى كه بر بن ران وى خارش بود .
شعرخوانى
(
ce'r - x ni
) ا . پ . شعر خواندن و بيان كردن شعر .
شعرگوئى
(
ce'r - gui
) ا . پ . شاعرى و صنعت شعر گفتن .
شعرور
(
co'rur
) ا . ع . شاعر . و شويعر . و بادرنگريزه . و مگس كه بر ريش شتر نشيند . ج : شعارير .
شعرورة
(
co'rurat
) ا . ع . بادرنگريزه ج : شعارير .
شعرى
(
ca'r
) و (
ce'r
) و (
co'r
) ا . ع . نام دو ستاره يكى شعرى العبور و ديگرى شعرى الغميصاء . و شعرى العبور كه شعراى يمانى گويند ستارهايست بسيار روشن كه بعد از جوازا برآيد و در آخر تابستان اول شب بر فلك نمايان گردد و آن را شعرى العبور ازآنجهت گويند كه از مجره عبور كرده است .
و شعرى الغميصاء كه اخت سهيل است روشنى كمى دارد و گويا از سهيل دور افتاده بر آن مىگريد و چشم وى چركآلود شده و اين ستاره را شعراى شامى نيز گويند .
شعرى
(
ca'r
) و (
ce'r
) و (
co'r
) م . ع . شعر شعرا و شعرى و شعرى و شعرى . مر . شعر .
شعرى
(
ca'r
) ص . پ . منسوب بشعر يعنى موئين .
شعرى
(
ca'ri
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ستارهء شعرى .
شعرى
(
ce'ri
) ص . پ . منسوب بشعر و نظم .
شعرى
(
caariyy
) ا . ع . چوزهء مرغ بردار خوار . ج : شعريات .
شعريات
(
caariyy t
) ع . ج . شعرى .
شعريان
(
ce'ray ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه