و درخت بسيار مايه در زمين نرم كه مردم در پناه آن از سرما و گرما پناه آرند و فرود آيند . و جامهاى كه بر تن سايد مانند پيراهن و كلاه و ازار ضد دثار . و ارض كثيرة الشعار : زمين بسيار درخت .
شعار
(
ce r
) ا . ع . جل اسب . و علامت و نشان اهل جنگ و سفر كه يكديگر را بدان شناسند و آن چيزى كه در وقت جنگ و در تاريكى شب يكديگر را بدان مىشناسند .
و آنچه بدان محافظت شراب كنند .
و تندر . و درخت . و مرگ و موت . و جامهاى كه بر تن سايد مانند پيراهن و ازار ضد دثار . ج : اشعرة و شعر . و شعار الحج :
مناسك حج و علامات آن . و نيز شعار : ج شعر و شعر .
شعار
(
ce r
) م . ع . شاعر مشاعرة و شعارا . مر . مشاعرة .
شعار
(
ce r
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جامهاى كه در زير جامهء ديگر پوشند . و جامهاى كه چسبيده به بدن باشد و كنكلك نيز گويند و دثار جامهاى را گويند كه بالاى آن پوشيده شود مانند عبا و جبه و چادر . و نشان و علامت . و رسم . و عادت . و دستور .
و زينت و آرايش . و ذات كرم شعار :
كسى كه جوانمردى و شرافت را زينت خود قرار داده . و سردار ظفر شعار : امير مظفر و فاتح كه هميشه با فتح و ظفر همراه است .
شعارة
(
ce rat
) ا . ع . اصل مناسك حج و معظم آن مانند وقوف و طواف و امثال آن . ج : شعائر .
شعارير
(
ca rir
) ا . ع . نوعى از بازيچه .
و . ج . شعرورة .
شعارير
(
ca rir
) ا . ع . لعبنا شعارير قذة قذة و قذان قذان يعنى بازى كرديم ما متفرق و پراكنده و اين كلام را كودكان تازى گويند . و قولهم :
ذهبوا شعارير بقذان او بقندحرة :
رفتند متفرق و پريشان مانند مگسان .
شعاع
(
ca '
) ا و ص . ع . راى پريشان .
و خار خوشه . و شير تنك آب آميخته . و همت پراكنده . و نفس شعاع : نفسى كه هموم آن متفرق باشد . و ذهبوا شعاعا :
پريشان و پراكنده رفتند . و طار فؤاده شعاعا : هموم آن پراكنده گرديد .
شعاع
(
ca '
) م . ع . شع شعا و شعاعا .
مر . شع .
شعاع
(
ce '
) ا . ع . خار خوشه . و ج .
شع و شعاع .
شعاع
(
co '
) ا . ع . خار خوشه . و پارهاى از روشنى كه بر شكل كوه از پيش شخص بنمايد . و روشنى آفتاب . و خط روشنى كه نزديك طلوع آفتاب به نظر مىآيد . ج : اشعة و شعع و شعاع .
شعاع
(
co '
) ا . پ - مأخوذ از تازى - پرتو و درخش و روشنائى . و روشنى آفتاب . و شعاع شمس : تيغ آفتاب و روشنى آفتاب و يندو .
شعاعة
(
co at
) ا . ع . واحد شعاع يعنى يك خط روشنى كه نزديك طلوع آفتاب ديده مىشود .
شعاعى
(
co i
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب بشعاع .
شعاعى
(
co iyy
) و
شعاعية
(
co iyyat
) ص . ع . منسوب بشعاع .
شعاعيه
(
co iyye
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب بشعاع .
شعاف
(
ce f
) ع . ج . شعفة . و صهب الشعاف : سرخ موى .
شعاف
(
co f
) ا . ع . ديوانگى و جنون .
شعاليل
(
ca lil
) ص . ع . ذهبوا شعاليل : رفتند متفرق .
شعائر
(
ca er
) ع . ج . شعارة . و ج .
شعيرة . و شعائر الذهب : نوعى از پيرايهء گلو كه به شكل جو سازند .
شعائر
(
ca er
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - عبادتها . و قربانيها . و شعائر اسلام :
هر آن چيز كه اسلام بدان استوار است .
شعائل
(
ca el
) ع . ج . شعيلة .
شعب
(
ca'b
) ا . ع . قبيلهء بزرگ كه از آن قبائل چند منشعب گردد . ج : شعوب .
و گفتهاند : الشعب اكبر من القبيلة ثم العمارة ثم البطن ثم الفخذ ثم الفصيلة . و نيز شعب :
كوه . و غله . و جاى پيوند استخوانهاى سر و دور . و دورى . و شكاف و درز . و مثل و مانند . و نام كوهى . يق : التام شعبهم وقتى كه پس از پريشانى و تفرق فراهم آمده جمع شوند . و تفرق شعبهم هرگاه پس از اجتماع و فراهم آمدگى پراكنده و پريشان گردند .
شعب
(
ca'b
) م . ع . شعب شعبا ( از باب فتح ) : فراهم آورد . و فراهم آورد درز و شكاف را . و پريشان ساخت . و بهم پيوست .
و از هم جدا گردانيد . و نيكو كرد . و تباه ساخت . و شعب الشيى : ظاهر و هويدا شد آن چيز . و شعب البعير الشجر : بشكست آن شتر درخت را از بالاى وى . و شعب فلانا : بازداشت فلان را . و شعب اليه رسولا : رسول فرستاد بسوى او . شعب اللجام الفرس : بازداشت لگام آن اسب را از ارادهاى كه داشت و برگردانيد آن را از آن طرف . و شعب اليهم : آرزومند و مايل ايشان شد و بايشان پيوست . و شعب اصحابه : مفارقت گزيد از اصحاب خود . و شعب القوم : پراكنده شدند آن گروه .
و شعب عنه : دور گرديد از آن .
شعب
(
ce'b
) ا . ع . راه در كوه . ج . شعاب .
و آب راههء در زير زمين . و گشادگى ميان دو كوه . ج : شعاب . و شكاف و رخنه . و داغى مر شتران را . و نام موضعى . و شعب