شرابخورى كه از شاخ سازند .
شغ
(
coq
) ا . پ . صلابتى كه در دستها از جهة مباشرت كارهاى سخت و دشوار پيدا شود .
و پينهء دست . و تيردان و تركش . و جزئى و قليل .
شغ
(
caqq
) م . ع . شغ البعير ببوله شغا ( از باب نصر ) : پراكنده و پريشان انداخت آن شتر كميز را . و شغ القوم :
پريشان و متفرق شدند آن گروه .
شغا
(
caq
) و (
coq
) ا . پ . جعبه و تيردان و تركش .
شغا
(
caq
) م . ع . شغت اسنانه شغا و شغوا ( از باب نصر و سمع ) : مختلف شدند دندانهاى او در بلندى و كوتاهى و خروج و دخول .
شغا
(
caq
) ا . ع . قطره قطره چكانيدن بول . و ناهموارى دندانها .
شغاب
(
ceq b
) م . ع . شاغب مشاغبة و شغابا . مر . مشاغبة .
شغاب
(
caqq b
) ص . ع . فتنهانگيز .
شغاد
(
caq d
) و (
coq d
) ا . پ .
نام برادر رستم .
شغاد
(
ceq d
) ا . پ . مباح و حلال و هر چيز كه در مذهب و دين روا بود .
شغار
(
caq r
) ا . پ . نوعى از خارپشت .
و يك نوع حيوانى گوشتخوار و بدبو و از طايفهء سگ كه مانند خرگوش در زير زمين منزل مىكند و قسمى از راسو مىباشد .
شغار
(
caq r
) ا و ص . ع . خالى . و چاه بسيار آب ( يستوى فيه الواحد و الجمع ) . و نام دو رگ در پهلوى شتر .
شغار
(
ceq r
) ا . پ . فرياد و غوغا و هنگامه و شور . و طعنه و سرزنش .
شغار
(
ceq r
) ا . ع . نوعى از نكاح مر تازيان را در ايام جاهليت و هو ان يقول الرجل لاخر زوجنى ابنتك او اختك على ان ازوجك اختى او ابنتى على ان صداق كل واحدة منهما بضع الاخرى و قد نهى عنه صلى اللّه عليه و آله حيث قال : لا شغار فى الاسلام .
شغار
(
ceq r
) م . ع . شاغر الرجل الرجل شغارا و مشاغرة : عقد شغار بست آن مرد با آن مرد . و شاغر الرجلان : ستم كردند آن دو كس مر ديگرى را .
شغارة
(
caqq rat
) ا . ع . سنگ چخماق و سنگ آتش زنه .
شغاف
(
caq f
) ا . ع . جاى درآمد نگاه بلغم . و پردهء دل . و غلاف دل . و خال سياه دل . و اصل گناه .
شغاف
(
caq f
) و (
coq f
) ا . ع . درد تلاق و درد غلاف دل . و بيمارى زير تهيگاه از جانب راست .
شغال
(
caq l
) ا . پ . نام حيوانى از نوع سگ و برزخ ميان روباه و گرگ و گويند اين حيوان در زمان انوشيروان بهم رسيد .
شغالى
(
caq li
) ا . پ . نوعى از انگور .
شغام
(
caq m
) ا . پ . نام برادر كوچك رستم .
شغاميم
(
caq mim
) ع . ج . شغموم .
شغان
(
caq n
) ا . پ . شان عسل .
شغاه
(
caq h
) ا . پ . تركش و كيش و تيردان و جعبه .
شغب
(
caqb
) ا . ع . نام آبخورى ميان بصره و شام .
شغب
(
caqb
) م . ع . شغب عن الطريق شغبا ( از باب فتح ) : انحراف ورزيد از راه و ميل كرد از آن .
شغب
(
caqb
) و (
caqab
) ا . ع .
تباهى . و خصومت و نزاع . و شكايت . و فتنه و گستاخى . و ذات شغب : زنى كه امتناع كند مر مهربانيهاى شوهر خود را . و زنى كه در وقت آبستنى ميل بهر چيز از مأكولات نمايد .
شغب
(
caqb
) و (
caqab
) م . ع . شغب القوم و بهم و عليهم شغبا و شغبا ( از باب فتح و سمع ) : برانگيخت فتنه و و شر را بر انقوم ، ولى از باب سمع لغت ضعيفى است .
شغب
(
caqb
) و (
caqeb
) و (
ceqabb
) ص . ع . فتنهانگيز .
شغب
(
caqab
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غوغا و شور و آواز بلند و هنگامه و نعره و فرياد . و فتنه و آشوب . و شرمندگى و خجالت و آزرم . و ادب .
شغبر
(
caqbar
) و
شغبز
(
caqbaz
) ا . ع .
شغال .
شغبه
(
caqbe
) ا . پ . پوست بعضى از اندام كه از كثرت كار فرمودن سخت و درشت و ستبر شده باشد .
شغبه
(
caqebe
) ص . پ . ذليل و خوار .
و فريفته .
شغتا
(
caqt
) ا . پ . شغاه و تركش و تيردان و جعبه .
شغر
(
caqr
) م . ع . شغر الكلب شغرا و شغورا ( از باب فتح ) : پاى برداشت سگ تا شاش كند و در صورتى هم كه شاش نكند گويند : شغر الكلب . و شغر الرجل المراة : برداشت آن مرد هر دو پاى زن را تا بگايد . و شغرت المراة رجلها :
بلند كرد زن پاى خود را وقت گائيدن . و شغرت البلاد : خالى ماندند شهرها از مردمانى كه حفظ و حراست نمايند . و شغرت برجلى فى الغريب : غالب آمدم مردمان را در حفظ آن غريب . و شغره عن البلد :
بيرون كرد او را از شهر . و شغر البلد عن السلطان و الناصر : دور ماند آن شهر از پادشاه از ناصر . و نيز شغر : پريشان و پراكنده كردن . و شتاب رفتن . و پا سپر كردن چيزى