شخاب
(
cex b
) ا . ع . شير تازه . و ج .
شخبة .
شخات
(
cex t
) ع . ج . شخت و شخت .
شخادان
(
cax d n
) ا . پ . خراشنده و مجروحكننده . و بناخنكننده .
شخادب
(
cax deb
) ع . ج . شخدب .
شخار
(
cax r
) ا . پ . قليا كه از اشنان گيرند و در صابونپزى به كار برند . و جسمى معدنى مركب از گوگرد و يك فلزى و شبيه بشيشه .
و مادهاى كه در رنگرزى استعمال كنند . و زاج .
و نوشادر . و آجر . و داغ . و لكه . و ريه و شش . و طوفانى كه با باران و تگرگ و برق و رعد همراه باشد .
شخازب
(
cox zeb
) ا . ع . غليظ و هنگفت . و درشت .
شخاصة
(
cax sat
) م . ع . شخص شخاصة . شخصا ( از باب كرم ) :
تناور شد .
شخاف
(
cex f
) ا . ع . بلغت حمير شير و لبن .
شخال
(
cax l
) ا . پ . خراش . و خليدگى و فرورفتگى چيزى به جائى .
شخال
(
cex l
) م . ع . شاخل مشاخلة و شخالا . مر . مشاخلة .
شخاليدن
(
cax lidan
) ف م . پ .
خلانيدن . و خراشيدن .
شخانه
(
cax ne
) ا . پ . مادهاى مانند شخار كه در رنگرزى به كار برند .
شخانه
(
cox ne
) ا . پ . تير شهاب كه شبها در آسمان پديد گردد .
شخانيدن
(
cax nidan
) ف م . پ .
سبب خيره شدن .
شخانيدن
(
cox nidan
) ف م . پ .
خراشانيدن با ناخن . و خراشيدن فرمودن . و ريش كردن . و خلانيدن و سبب خلدين شدن .
و جستن كنانيدن .
شخاى
(
cax y
) ص . پ . خراشنده .
و چاككننده . و هميشه بطور تركيب استعمال مىشود .
شخاييدن
(
cax yidan
) ف ل و م . پ .
خراشيدن و ريش كردن با ناخن . و خليده شدن .
شخاييده
(
cax yide
) ص . پ . ريش شدهء با ناخن . و خراشيده . و خليده .
شخب
(
caxb
) ا . ع . خون و دم .
شخب
(
caxb
) م . ع . شخب اللبن شخبا ( از باب فتح و نصر ) : دوشيد شير را .
شخب
(
caxb
) و (
coxb
) ا . ع . آنچه از شير فرود آيد از يك دفعه كشيدن پستان وقت دوشيدن . المثل : شخب فى الاناء و شخب فى الارض : گاه خطا مىكند و گاه صواب .
شخب
(
caxab
) ا . ع . نام قلعهاى .
شخبة
(
coxbat
) ا . ع . شيرى كه وقت دوشيدن از پستان تا شير دوشه مانند خطى ممتد بود . ج : شخاب .
شخت
(
caxt
) ا . پ . مردا سنگ .
شخت
(
caxt
) و (
caxat
) ص . ع . باريك از هر چيز . و نحيف نه از لاغرى . ج : شخات .
شختيت
(
cextit
) ا . ع . غبار بالا آمده .
شخدب
(
coxdob
) ا . ع . قسمى از حشرات الارض . ج : شخادب .
شخر
(
caxr
) ا . ع . بانگ اسب و آواز دهان آن . و آنچه برافتد از كوه . و شخر الشباب : اول جوانى . و شخر الرحل :
جاى برنشستن سوار از پالان كه ما بين كوههء پالان و دنبالهء آن بود و چون كسى بسيار سفر باشد گويند . لا يزال فلان بين شخرى الرحل .
شخر
(
caxr
) م . ع . شخر شخرا و شخيرا ( از باب ضرب ) : بلند كرد بانگ خود را از حلق و يا از بينى . و شخر الفرس :
شيهه كشيد آن اسب و از دهان بانگ كرد . و شخر البعير ما فى الغرارة :
پريشان نمود آن شتر و پاره كرد آنچه در جوال بود . و شخر الاست : شكافت است را .
شخرور
(
caxrur
) ا . پ . توت سياه .
و شاتوت . و خاكسترى كه در گازرى و سفيد گرى جامه به كار مىبرند .
شخروز
(
caxruz
) ا . پ . شاتوت . و توت سياه .
شخز
(
caxz
) ا . ع . بىآرامى و اضطراب و آشفتگى . و زحمت و تكلف و محنت و مشقت .
شخز
(
caxz
) م . ع . شخز شخزا ( از باب فتح ) : بىآرام و مضطرب گرديد .
و در زحمت افتاد . و شخز العين : بركند چشم را و كور كرد . و شخز فلانا : نيزه زد فلان را . و شخز بين القوم : برآغالانيد آن گروه را بر فساد و نزاع .
شخزب
(
caxzab
) ص . ع . درشت .
و سخت .
شخس
(
caxs
) م . ع . شخس شخسا ( از باب فتح ) : بىآرامى كرد . و اختلاف كرد . و بىآرام نمود . و شخس الحمار :
واكرد آن خر دهان خود را وقت خميازه .
شخس
(
caxs
) ا . ع . اضطراب و بىآرامى .
و اختلاف و عدم موافقت .
شخسار
(
cax - s r
) ا . پ . زمين سخت .
و زمين سختى كه در دامن كوه واقع بود . و شاخسار . و جاى انبوه از درختان .
شخش
(
caxc
) ا . پ . لغزش . و سقوط و افتادگى . و هر چيز كهنه و پوسيده و مندرس .
شخش
(
caxc
) ا . ع . ريزههاى يك نوع سنگى كه يرمع گويند .
شخش
(
caxec
) ا . پ . لغزش . و سقوط .
و زلاقت .