و بيگانهء از مردم و از اشتر . و صديق و صاحب و يار . و تير قداح بيگانه برآورده كه از چوب ساير تيرها نباشد . و شيئ شجير : چيز بيكاره و ردى . و واد شجير : رود بار بسيار درخت .
شجيرة
(
cajirat
) ص . ع . مؤنث شجير .
يق : ارض شجيرة : زمين بسيار درخت .
شجيرة
(
cojayrat
) ا . ع . درخت كوچك و بوته و نهال .
شجيع
(
caji '
) ص . ع . پر دل و دلاور در مخاطرات و مخاوف . ج : شجع و شجاع و شجعان و شجعان و شجعاء و شجعة و شجعة و شجعة و شجعة .
شجيعة
(
caji'at
) ص . ع . زن پر دل و دلاور . ج . شجائع و شجاع و شجع .
شچك
(
cacok
) ا . پ . سرفهء سخت .
و تهيهء شير تازه و يا ماست با رازيانه .
شح
(
cahh
) م . ع . شححت به و عليه شحا ( از باب سمع و ضرب و نصر ) :
زفتى كردى به روى و آزمندى نمودى .
شح
(
cahh
) و (
cohh
) و (
cehh
) ا . ع .
زفتى و آزمندى .
شحا
(
cah
) ص . ع . فراخ از هر چيز .
شحاث
(
cahh s
) ص . ع . ستيهنده و تيز ( لغت عوام است و شحاذ فصيحتر است ) .
شحاج
(
coh j
) م . ع . شحج الغراب شحيجا و شحاجا و شحجانا ( از باب فتح و ضرب ) : بانگ كرد زاغ و كلان سال شد و درشت گرديد بانگ آن .
شحاج
(
coh j
) ا . ع . بانگ استر و زاغ و شتر مرغ .
شحاج
(
cahh j
) ص . ع . زاغى كه بسيار بانگ كند . و بنات شحاج : استرها را گويند .
شحاج
(
cahh j
) ا . ع . گورخر .
شحاح
(
cah h
) ا و ص . ع . زفت و آزمند .
ج : اشحة . و زمينى كه آب در آن روان نگردد مگر از باران بسيار . و زند شحاح : آتش زنهاى كه آتش ندهد . و ماء شحاح : آب اندك كه زمين را نپوشد . و ابل شحاح :
شتران كم شير .
شحاح
(
ceh h
) ا . ع . ج . شحيح .
شحاح
(
ceh h
) م . ع . مشاحة و بسر يكديگر حريصى كردن .
شحاذ
(
cahh z
) ص . ع . ستيهنده و الحاحكننده .
شحارير
(
cah rir
) ع . ج . شحرور .
شحاص
(
ceh s
) ع . ج . شحص و شحص و شحصة .
شحاصة
(
cah sat
) ص . ع . گوسپند و شتر و جز آن كه از شير باز ايستد . و گوسپند فربه . و گوسپند ناباردار . و گوسپندى كه هرگز نر به روى وى نرفته باشد .
شحاف
(
ceh f
) ا . ع . بلغت حمير شير و لبن .
شحاك
(
ceh k
) ا . ع . چوبى كه در دهان بره و بزغاله كنند تا شير نمكد .
شحام
(
cahh m
) ا . ع . پيه فروش .
شحامة
(
cah mat
) م . ع . شحم شحامة ( از باب كرم ) : فربه گرديد .
شحائح
(
cah eh
) ع . ج . شحيحة .
يق : ابل شحائح : شتران كم شير .
شحب
(
cahb
) م . ع . شحب الارض شحبا ( از باب فتح ) : رنديد زمين را با بيل .
شحة
(
cehhat
) ا . ع . حالتى كه بر آن بخيلى كرده شود . يق : اوصى فى صحته و شحته اى حالة التى يشح عليها .
شحتلة
(
cahtalat
) ا . ع . نشكنج . و آنچه از يك بار بركندن موى و جز آن حاصل شود . و آنچه ميان دو انگشت گيرند . يق :
اعطنى شحتلة من كذا اى نتفة .
شحجان
(
cahaj n
) م . ع . شحج شحاجا و شحيجا و شحجانا . مر شحاج .
شحجان
(
cahaj n
) ا . ع . بانگ استر و زاغ و شترمرغ .
شحدود
(
cohdud
) ا . ع . بدخوى .
شحذ
(
cahz
) م . ع . سخت راندن . و خشم گرفتن . و ستيهيدن در سؤال . و رنديدن .
و پوست باز كردن ( و الفعل من فتح ) . و شحذ السكين : تيز كرد كارد را . و شحذ الجوع المعدة : سخت شد گرسنگى و ملتهب كرد معده را . و شحذ الرجل :
راند آن مرد را . و شحذه بعينه : چشم زخم رسانيد او را .
شحذ
(
cahz
) ا . ع . خشم و قهر .
شحذان
(
cahaz n
) ا . ع . مرد نيك راننده . و مرد گرسنه و سبك در كار خود .
شحذوف
(
cohzuf
) ص . ع . تيز و تند از اسب و جز آن .
شحر
(
cahr
) ا . ع . بطن و داى . و آب راهه . و نشان ريش به شده پشت شتر .
شحر
(
cahr
) م . ع . شحر الرجل شحرا ( از باب فتح ) : دهان گشاد آن مرد .
شحر
(
cahr
) و (
cehr
) ا . ع . نام ساحلى ميان عمان و عدن .
شحر
(
cehr
) ا . ع . ذو شحر : نام يكى از پادشاهان يمن .
شحرة
(
cehrat
) ا . ع . كرانهء تنگ از رود .
شحرور
(
cohrur
) ا . ع . نام مرغى خوش آواز . ج : شحارير .
شحرى
(
cehriyy
) ص . ع . منسوب بشحر كه نام ساحلى است ميان عمان و عدن .
شحز
(
cahz
) م . ع . شحز شحزا ( از باب فتح ) : جماع كرد . و شحز شحزا ( از باب سمع ) : ترسيد و بيمناك گرديد .