سحر جهة روزه گرفتن خورند و به فارسى پس شام گويند .
سحور
(
sohur
) ا . ع . ج . سحر و سحر و سحر . و مقطعة السحور : خرگوش .
سحور
(
sohur
) م . ع . سحر فلان سحورا ( از باب فتح ) : سحرى خورد فلان و در سحر درآمد .
سحوف
(
sahuf
) ا و ص . ع . فربه و بسيار پيه : يستوى فيه المذكر و المؤنث . يق : جمل سحوف و ناقة سحوف و شاة سحوف :
و ماده شتر دراز سر پستان و تنگ سوراخ پستان .
و ماده شترى كه در رفتن سپيل خود را بر زمين كشد . و گوسپندى كه پشم شكم آن تنك باشد . و باران كه زمين را رندد در باريدن . و آواز دوشيدن شير . و آواز سنگ آسيا وقتى كه آرد مىكند .
و دلو سحوف : دولى كه بردارد آنچه آب در چاه باشد .
سحوق
(
sahuq
) ا . ع . خرمابن دراز .
و خر دراز و خر مادهء دراز . ج : سحق و سحق .
سحوقة
(
sohuqat
) م . ع . سحق الثوب سحوقة و سحاقة ( از باب كرم ) : كهنه شد جامه . و سحقت النخلة :
دراز شد آن خرما بن .
سحول
(
sahul
) ا . ع . شهرى در يمن كه جامهء خوب در آنجا مىبافند . و گازر .
سحول
(
sohul
) ا . ع . ج . سحل .
سحول
(
sohul
) م . ع . سحل سحلا و سحولا . مر . سحل
سحولى
(
sahuliyyat
) و
سحولية
(
sahuliyyat
) ص . ع . جامهاى كه در سحول يمن بافته باشند .
سحى
(
sahy
) م . ع . سحى الطين عن وجه الارض سحيا . مر . سحو . در همهء معانى ( واوى و يائى ) .
سحيت
(
sahit
) ص . ع . مال برده شده .
يق : مال سحيت .
سحير
(
sahir
) ا . ع . بيمار شكم . و اسب بزرگ شكم .
سحير
(
sohayr
) و
سحيرا
(
sohayran
) ا . ع . صبح و على الصباح .
سحيف
(
sahif
) ا . ع . آواز سنگ آسيا وقتى كه آرد مىكند . يق : سمعت حفيف الرحى و سحيفها اى صوتها . و آواز دوشيدن شير .
سحيفة
(
sahifat
) ا . ع . پيه پهنا كه ما بين توهاى تهيگاه و مانند آن ملصق است . ج :
سحائف . و پيه و چربى پشت مازه كه برداشته باشند آن را . و باران سخت كه زمين را رندد .
و آواز سنگ آسيا در وقت آرد كردن . و آواز دوشيدن شير .
سحيق
(
sahiq
) ص . ع . مكان سحيق :
جاى دور .
سحيقة
(
sahiqat
) ا . ع . باران شديد كه زمين را رندد .
سحيل
(
sahil
) ا . ع . جامهء از ريسمان يك تاه بافته . و رشتهء ناتافته . و رسن يك تاب داده . و آوازى كه در سينهء خر وقت بانگ كردن آن برگردد .
سحيل
(
sahil
) م . ع . سحل سحيلا و سحالا . مر . سحال .
سحيلس
(
sahiles
) ا . پ . - مأخوذ از سريانى - گياهى خوشبو كه اذخر نيز گويند .
سحيم
(
sohaym
) ا . ع . خيك . يق :
حملنى و سحيما . و ذو سحيم : نام پسر تبع . و نام موضعى .
سخ
(
sax
) ا . پ . شوخ و چرك بدن و جامه .
و وسخ و پليدى و ناپاكى .
سخ
(
sox
) ا و ص . پ . خوب و نيك و خجسته و خوش . و خوشى و نيكوئى .
سخ
(
saxx
) م . ع . سخ فى الحفر سخا ( از باب نصر ) : دور رفت در كندن .
وسخ فى السير : دور رفت . و سخت الجرادة : دم بر زمين فرو برد ملخ تا تخم نهد .
سخ
(
soxx
) ا . ع . وزنهاى كه معادل بيست و چهار من است ( كلمة اعجميته ) .
سخا
(
sax
) م . ع . سخا سخا و سخاء مر . سخاء .
سخا
(
sax
) ا . ع . لنگى شتر و شتر بچه .
و نام شهرى در مصر .
سخا
(
sax
) ا . پ . - مأخوذ از تازى جوانمردى و كرم و بخشش و دهش . و سخا داشتن : جوانمردى و كرم داشتن .
سخاء
(
sax '
) ا . ع . ج . سخاءة .
سخاء
(
sax '
) م . ع . سخا و سخت نفسه سخاء و سخوا و سخوة ( از باب نصر ) و سخى سخاء ( از باب سمع ) :
و سخا سخاء ( از باب فتح ) و سخو سخاوة ( از باب كرم ) : جوانمردى نمود و كرم كرد و جود نمود . و سخا النار سخوا ( از باب نصر ) : افروخت آتش را را زير ديگ و جائى قرار داد براى گيراندن آن . و سخا القدر : آتش را در زير ديگ كرد . و سخا فلان : آرام گرفت فلان از حركت . و سخا فلان بكذا سخوآ :
جود كرد فلان به آن . و سخى البعير سخا ( از باب سمع ) : لنگ گرديد آن شتر . و سخيت نفسى عن الشيئ ( از باب سمع ) :
بازماند نفس من از آن چيز و ترك داد آن را .
سخاء
(
saxx '
) ا . ع . نرمى و سستى .
ج : سخاخى .
سخاءة
(
sax at
) ا . ع . يك نوع ترهاى .
ج : سخاء .
سخاب
(
sex b
) ا . ع . گردنبند سادهء بىجواهر . و رشتهاى كه در آن مهره كشيده