و صاف كردن . و دريافتن و درك كردن .
سائيده
(
s ide
) ص . پ . صيقل شده .
و مسحوق شده و نرم شده . و فرسوده .
سائيس
(
s is
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ستوربان و سئيس .
سب
(
sab
) و (
sabb
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نفرين و لعنت و دشنام و سرزنش .
و سب و طعن : دشنام و فحش .
سب
(
sabb
) ا . ع . دشنام و شتم
سب
(
sabb
) م . ع . سبه سبا ( از باب نصر ) : خسته كرد او را . و نيزه زد در كون او و بريد آن را . و منسوب بخطا كرد او را . و سبه سبا و سبيبى : دشنام داد او را . و پى زد او را .
سب
(
sabb
) و (
sebb
) ص . ع . مرد بسيار دشنام و بدزبان .
سب
(
sebb
) ا . ع . معجر . و دستار .
و كمربند . و رسن . و ميخ . و پارچهء كتان تنك . و دشنام دهنده . ج : سبوب .
سبأ
(
sab '
) م . ع . سبا الخمر سبأ و سباء و مسبأ ( از باب فتح ) : خريد مى را جهة باز فروختن و يا براى آشاميدن و يا آنكه ببرد آن را از شهرى بشهرى و يا آنكه حمل كند آن را به شهر ديگرى . و سبأ الجلد : سوخت آن جلد را . و سبأ فلانا : تازيانه زد فلان را . و سبأت النار الجلد : گرفت آتش آن پوست را و برگردانيد گونهء ويرا . و نيز سبأ :
پوست بازكردن . و دست يكديگر را گرفتن .
و التفات ناكردن . و باك ننمودن بسوگند دروغ و دليرى نمودن بدان
سبا
(
sab
) و
سبأ
(
saba '
) ا . ع .
نام ولايتى از يمن كه بلقيس دختر هدهاد در آن سلطنت داشت . و نام پسر يشجب بن يعرب بن قحطان كه نسب بيشتر قبائل يمن به دو منتهى مىشود . و نام پدر عبد اللّه از غلاة شيعه .
سبا
(
sab
) ا . ع . نام قبيلهاى در يمن .
و قولهم : تفرقوا ايدى سبا و يا ايادى سبا يعنى متفرق و پريشان شدند چنان كه پريشان شدند پسران سبا بن يشجب . و ايدى سبا اسمان جعلا اسما واحدا كمعدى كرب و قيل هو مصروف .
سباء
(
sab '
) م . ع . سبا سبأ و سباء .
مر . سبأ .
سباء
(
sab '
) ا . ع . چوبى كه سيل آن را از جائى به جائى برد .
سباء
(
seb '
) ا . ع . مى . و مىخرى .
سباء
(
seb '
) م . ع . سبى العدو سبيا و سباء ( از باب ضرب ) : برده كرد آن دشمن را . و سبى الخمر : خريد آن مى را تا از شهرى بشهرى و يا از جائى به جائى برد . و سباه الله : غريب گرداند و دور گرداند او را خداى . و سبى الماء : كند چاه را تا آب رسيد . و نيز سبى و سباء : دل بردن معشوق از عاشق .
سباء
(
sabb '
) ا . ع . فروشندهء مى و مىفروش . و كفن فروش .
سباب
(
seb b
) ا . ع . هو كثير السباب :
او بسيار دشنام دهنده است .
سباب
(
seb b
) م . ع . ساب مسابة و سبابا . مر . مسابة .
سباب
(
sabb b
) افا . ع . دشنام دهنده و سبكننده . و سباب العراقيب : شمشير .
سبابة
(
sabb bat
) ا . ع . انگشت شهادت و آن انگشت از دست كه پس از ابهام اولين انگشت باشد .
سبابتان
(
sabb bat ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه ابهام و سبابه .
سبابجة
(
sab bejat
) ا . ع . گروهى از سند كه در بصره زندانبانى مىكردند .
سبابه
(
sabb be
) ا . پ . مأخوذ از تازى - سبابة و انگشت شهادت كه خداوان نيز گويند .
سبابهگزا
(
sabb be - gaz
) ص . پ .
متعجب و حيران .
سبابيج
(
sab bij
) ا . ع . زندانبانان و سباجة فقط در ضرورت شعر گفته شده .
سبأة
(
sob'at
) ا . ع . سفر دور . يق :
اراد سبأة اذا اراد سفرا بعيدا .
سبات
(
sob t
) ا . ع . مرد زيرك . و خواب . و خواب سبك و خفى . و ابتداى خواب در سر تا كه بدل رسد . و نام بيمارى در سر . و راحت . و منه قوله تعالى :
وَ جَعَلْنا نَوْمَكُمْ سُباتاً
. و روزگار . و ابنا سبات :
شب و روز . و كذالك ابناء السبات .
سباج
(
sabb j
) ا . ع . سبيج فروش و فروشندهء صدفهاى خرد و جز آن .
سباح
(
sabb h
) ا . ع . شناور . ج :
سباحون .
سباح
(
sobb h
) ع . ج . سابح .
سباحة
(
seb hat
) م . ع . سبح بالنهر و فيه سبحا و سباحة ( از باب فتح ) : شناورى نمود . مر سبح .
سباحت
(
seb hat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - شناورى . و اهل سباحت : دانا و كار آزمودهء در شناورى :
سباحة
(
sabb hat
) ا . ع . انگشت شهادت و خداوان .
سباحون
(
sabb huna
) ع . ج . سباح .
سباخ
(
seb x
) ع . ج . سبخة و سبخة .
سبادح
(
sab deh
) ا . ع . كمى طعام .
يق : اصبحنا سبادح و لصبياننا عجاعج من الغرث يعنى صبح كرديم بكمى طعام و براى كودكان ما بانگ و فرياد بود از گرسنگى .
سبادرة
(
sab derat
) ا . ع . مردمان بيكار و دوستدار بازى و بطالت .
سباده
(
sob de
) ا . پ . سنباده .
سبار
(
sab r
) ا . پ . رخت و كالا و