سبحلة
(
sabhalat
) م . ع . سبحل سبحلة : سبحان اللّه گفت .
سبحلل
(
sabahlal
) ا . ع . دختر فربه .
و خيك بزرگ و ضخم . و شتر بزرگ . و سوسمار . و رودبار فراخ .
سبحنة
(
sabhanat
) م . ع . سبحن سبحنة : سبحان اللّه گفت .
سبحه
(
sabhe
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تسبيح و رشتهء دانه كشيدهاى كه بدان ذكر خدا كنند و شما را فزار نيز گويند .
سبحهدار
(
sabhe - d r
) ا . پ . عابد و متذكر .
سبحى
(
sobhiyy
) و (
sabhiyy
) ص .
ع . منسوب بسبحة كه رشتهء تسبيح باشد .
سبخ
(
sabx
) ا . ع . خواب سخت . و فراغ . و قرئ ان لك فى النهار سبخا طويلا .
سبخ
(
sabx
) م . ع . سبخ سبخا ( از باب فتح ) : دور گرديد . و نيز سبخ :
پيچيدن پنبه و مانند آن . و سخت خوابيدن .
و فارغ بودن .
سبخ
(
sebax
) ا . پ . نمك طعام . و ملاحت و ظرافت و لطافت .
سبخه
(
sabxat
) و (
sabaxat
) ا . ع .
طحلب و جامهء غوك و يا چيزى شبيه به آن . و زمين شورهناك . ج : سباخ .
سبخة
(
sabexat
) ص . ع . ارض سبخة : زمين شورهناك .
سبد
(
sabd
) م . ع . سبد شعره سبدا ( از باب نصر ) : سترد موى او را .
سبد
(
sebd
) ا . ع . گرگ . و بلا .
ج : اسباد . و هو سبد اسباد : او بسيار حيلهگر است و بد بلائى است در دزدى .
سبد
(
sabad
) ا . ع . اندك و كم . و ما له لبد و لا سبد : نه كم دارد او و نه زياد و قيل السبد من الشعر و اللبد من الصوف .
سبد
(
sabed
) ا . ع . باقى گياه .
سبد
(
sobad
) ا . ع . موى زهار . و جامهاى كه بدان حوض را بند كنند تا آب مكدر نگردد . و مرغى نرم پر كه اگر دو قطره آب بر وى افتد روان گردد . و شوم . ج :
سبدان . و نام موضعى نزديك مكه .
سبد
(
sabad
) و (
sabod
) ا . پ . زنبيل و ظرفى كه از شاخههاى درخت و يا از برگ خرما مىبافند و در آن ميوجات و سبزى آلات و جز آن گذاشته حمل مىكنند .
سبدان
(
sebd n
) ع . ج . سبد .
سبد چين
(
sabad - cin
) ا . پ . پساچين و باقى ماندهء ميوه و يا انگورى كه پس از چيدن آن از درخت بجا مانده باشد .
سبذة
(
sabazat
) ا . ع . مأخوذ از سبد فارسى و بمعنى آن .
سبر
(
sabr
) م . ع . سبر الجرح و غيره سبرا ( از باب نصر ) : امتحان كرد زخم و جز آن را تا غور آن معلوم شود . و نيز سبر :
آزمودن هر چيزى را . و سبر القوم ( از باب نصر و ضرب ) : تامل كرد در يك يك آن قوم تا عدد آنها شناخته شود .
سبر
(
sabr
) ا . ع . شير بيشه .
سبر
(
sabr
) و (
sebr
) ا . ع . خوبى و نيكوئى هيئت . و اصل و نهاد . و طريقهء چيزى .
و رنگ . ج : اسبار . و فلان حسن الحبر و السبر يعنى فلان خوش هيئت است .
سبر
(
sebr
) ا . ع . دشمنى و خصومت .
و عار .
سبر
(
sobar
) ا . ع . يك نوع مرغى .
سبر
(
sobor
) ا . ع . ج . سبار .
سبرات
(
sebr t
) ا . ع . گدا و تهيدست و مفلس .
سبرات
(
sabar t
) ع . ج . سبرة .
سبرة
(
sabrat
) ا . ع . بامداد خنك .
ج : سبرات . و از اعلام است .
سبرة
(
sobrat
) ا . ع . يك نوع مرغى .
سبرت
(
sabrat
) ا . ع . بازارى در طرابلس .
سبرت
(
sobrot
) ا . ع . مرد درويش و تهيدست و گدا .
سبرتة
(
sabratat
) م . ع . سبرت سبرتة : قناعت نمود .
سبرجة
(
sabrajat
) م . ع . سبرج عليه الامر سبرجة : پوشانيد و مشتبه گردانيد به روى كار را .
سبردة
(
sabradat
) م . ع . سبرد شعره سبردة : سترد موى او را . و سبردت الناقة : بچهء بىموى انداخت آن ماده شتر .
سبروت
(
sobrut
) ا . ع . زمين خشك بىگياه . و خير اندك و حقير . و مرد درويش و تهيدست و محتاج . و كودك ساده زنخ . ج :
سباريت و سبارى .
سبرور
(
sobrur
) ا . ع . فقير و تهيدست .
و زمين بىگياه .
سبريت
(
sebrit
) ا . ع . مرد درويش و تهيدست و گدا . ج : سباريت .
سبز
(
sabz
) ا و ص . پ . هر چيز كه رنگ آن مانند رنگ علف و برگهاى درخت در فصل بهار باشد . و هر گياه و يا درخت شاداب و تر و تازه ضد خشك . و تيره و تاريك و تار .
و علف و گياه تر و تازه . و شمشير . و خنجر .
و چار آئينهء كبود رنگ . و سبز بودن : تر و تازه و شاداب بودن و با طراوت و پاينده و هميشه و باقى بودن . و سبز بهار : نام نوائى از موسيقى . و سبز دو تاى : شب .
سبزآب
(
sabz - b
) ا . پ . هر چيز سبز كه روى آب باشد .