زيافت
(
ziy fat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ناسرگى زر و سيم .
زيال
(
ziy l
) م . ع . زايل مزايلة و زيالا . مز . مزايلة . و زاله عن مكانه زيلا و زيالا . مر . زيل .
زيان
(
zay n
) ص . ع . قمر زيان :
ماه نيكو و خوب .
زيان
(
ziy n
) ا . پ . نقصان . و فساد .
و ضرر و خسارت و آسيب . و كمى . و زوال و خيانت . و اتلاف . و دغا و مكر . و تاوان .
و زيان دادن : ضرر و خسارت وارد آوردن . و تاوان دادن . و زيان كردن :
ضرر كردن . و اتلاف كردن . و قبول خسارت و آسيب نمودن . و خسارت كشيدن . و زيان كشيدن : خسارت كشيدن و قبول خسارت كردن . و زيان يافتن : قبول ضرر و خسارت نمودن . و در زيان افگندن :
فريفتن و حبله كردن .
زيان
(
ziy n
) پ . افا . زيستن يعنى زيست كننده .
زيان
(
ziy n
) ا . ع . هر آنچه بدان آرايند و آرايش كنند و زينت .
زيان آور
(
ziy n - var
) ص . پ .
مضر و مفسد و هر چيز كه موجب ضرر و خسارت و فساد گردد .
زيان آورى
(
ziy n - vari
) ا . پ .
خسارت و آسيب و ضرر و مضرت .
زياندار
(
ziy n - d r
) ص . پ .
موذى و مضر و با اذيت .
زياندن
(
ziy ndan
) ف م . پ .
بجان آوردن و حيات دادن .
زيان رسيده
(
ziy n - raside
) ص . پ .
ضرر كرده و خسارت كشيده و مغبون .
زيان زده
(
ziy n - zade
) ص . پ .
خسارت كشيدهء در داد و ستد و تجارت و معامله .
زيانكار
(
ziy n - k r
) ا و ص . پ .
متلف و اتلاف كننده و تباه كننده . و موذى و مضر . و اسراف كننده . و گنهكار .
زيانكارى
(
ziy n - k ri
) ا . پ .
اتلاف و اسراف . و گناه .
زيانگر
(
ziy n - gar
) ا و ص . پ .
زيانكار .
زيانى
(
ziy ni
) ا . پ . اتلاف . و نقصان . و خسارت . و خرابى و تباهى
زيانى
(
ziy ni
) ا . پ . تباهى و خسارت و زيان نامعينى .
زيانيدن
(
ziy nidan
) ف م . پ .
احيا كردن و زنده كردن و دوباره حيات دادن .
زيائد
(
zay ed
) ع . ج . زيادة . يق :
ابل كثيرة الزيائد اى الزيادات .
زيب
(
zib
) و (
zeyb
) ا . پ . زينت و نيكوئى . و آرايش . و زيبائى و حسن و جمال . و لطيف و جميل . و زيب و تر : آراسته و تازه . و زيب و زينت : زيبائى و لطافب .
زيبا
(
zib
) ص . پ . نيكو و خوب ضد زشت و بد . و زيبنده . و جميل و صاحب جمال و خوشنما . و آراسته و شايسته . و چه زيبا يعنى چه خوشنما و چه مناسب و چه سزاوار و چه شايسته و چه لايق و چه خوش و چه نيكو .
زيبا خو
(
zib - xu
) و (
zib - xov
) ص .
پ . كسى كه داراى طبيعت و خوى خوش باشد .
زيبآرا
(
zib - r
) ص . پ . آرايش دهندهء حسن و نيكوئى .
زيبارو
(
zib - ru
)
زيباروى
(
zib - ruy
) ص . پ . خوش روى و خوب صورت .
زيباسرشت
(
zib - serect
) ص . پ .
نيك فطرت كه داراى كردارهاى نيكو باشد .
زيبال
(
zib l
) ص . پ . اسب و استر و اشتر و ديگر چارپايان تندرو .
زيبان
(
zib n
) ص . پ . زيبا و خوشنما و آراسته و پيراسته .
زيبايش
(
zib yec
) ا . پ . آرايش و پيرايش و زينت .
زيبائى
(
zib i
) ا . پ . حسن و جمال و ظرافت و لطافت .
زيبد
(
zibad
) م ف . پ . لايق باشد و سزاوار بود و روا باشد و مناسب بود .
زئبر
(
ze'bar
) و (
ze'bor
) ا . ع .
پرز جامه و پرز ميوه .
زيبر
(
zibor
) ا . پ . جوال مانندى براى حمل خاكروبه كه از پارچهء كلفتى ساخته باشند . و پلنگپوشى كه از پشم شتر درست كرده باشند .
زئبق
(
ze'baq
) و (
ze'beq
) و
زيبق
(
zibaq
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - جيوه و سيماب و ژيوه .
زيبق
(
zaybaq
) ا . پ . - مأخوذ از زئبق تازى - سيماب و جيوه . و زيبق كردن : نيست و نابود كردن . و زيبق مجزا : قطرات باران . و اشك چشم .
زيبقى
(
zaybaqi
) ص . پ . منسوب بزيبق .
زئبقى
(
ze'baqiyy
) ص . ع . منسوب بزئبق .
زيبگر
(
zib - gar
) ا . پ . زيبنده و آرايش كننده .
زئبل
(
ze'bel
) و
زيبل
(
zibel
) ا . ع .
بلا و داهية و آفت .
زيبن
(
ziban
) و (
zayban
) ص . پ .
تارك دنيا و زاهد .