و زلزالا . مر . زلزلة .
زلزة
(
zalzat
) ا . ع . زن سبك كه بخانههاى همسايگان آمد شد كند .
زلزل
(
zalzal
) ا . ع . نام مغنى معروف كه در عود نوازى بدان مثل زنند .
زلزل
(
zolzol
) ا . ع . طبلنواز دانا و ماهر در طبلنوازى .
زلزل
(
zalzel
) ا . ع . متاع و رخت .
زلزلة
(
zalzalat
) ا . ع . زمين لرزه و زلزله .
زلزلة
(
zalzalat
) م . ع . زلزل الله الارض زلزلة و زلزالا و زلزالا و زلزالا : جنبانيد خدا زمين را . و زلزل فلانا : بىآرام ساخت فلان را .
زلزله
(
zelzele
) و (
zalzele
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جنبش زمين و زمين لرزه كه بومهن و بومهين نيز گويند .
زلزول
(
zolzul
) ا . ع . مرد سبك ظريف . و سبكى . و جنگ . و بدى .
زلط
(
zalt
) ا . ع . رفتار شتاب .
زلط
(
zalt
) م . ع . زلط زلطا ( از باب ضرب ) : بشتاب رفت .
زلع
(
zal '
) م . ع . زلعه زلعا ( از باب فتح ) : ربود آن را بفريب . و زلع رجله بالنار : سوزاند پاى او را به آتش .
زلع
(
zala '
) ا . ع . كفتگى پاى . و ظاهر پنچه و شكافتگى پوست آن . و نيز كفتگى باطن قدم .
زلع
(
zala '
) م . ع . زلعت قدمه و كفه زلعا ( از باب سمع ) : كفته گرديد قدم و كف پاى او . و زلعت جراحته :
تباه شد زخم وى و فاسد گرديد .
زلعة
(
zala'at
) ا . ع . زخم تباه و فاسد شده .
زلف
(
zalf
) ا . پ . حصهاى از شب .
زلف
(
zalf
) ا . ع . نزديكى و منزلت .
زلف
(
zalf
) م . ع . پيش شدن ( و الفعل من نصر ) .
زلف
(
zolf
) ا . پ . گيسو و بسوته و آنچه از موى سر كه بر بناگوش و جلو گوش آورده و به طرز مخصوصى تعبيه كنند . و طره و كاكل .
و جعد . و دستهء موى . و زلف بستن :
نمودن معشوق خود را بعاشق و دل او را بكمند خود آوردن . و زلف پريشان : گيسوى پريشان و آشفته . و زلف تابدار : گيسوى پيچيده و مجعد . و زلف خطا : گناه و جرم و تقصير . و زلف دراز : گيسوى دراز .
و زلف زمين : شب . و خاكى كه جوهر آدمى از آن است . و بليهء ارضى . و زلف شب : تاريكى شب . و زلف عنبرين : گيسوى معطر و برنگ عنبر . و زلف و چتر : آرايشى كه زن تازه عروس از گيسوهاى خود بر پيشانى و شقيقههاى خود نمايد و زلف و خال :
آرايشى كه از طلا و لاجورد در شب زفاف بر روى عروس كنند .
زلف
(
zelf
) ا . ع . مرغزار .
زلف
(
zalaf
) ا . ع . نزديكى . و مرتبه و پايگاه . و حوض پر از آب . و ج : زلفة .
زلف
(
zolaf
) ع . ج . زلفة .
زلف
(
zolof
) ا . ع . اول شب . و قرء قوله تعالى :
زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ
و هو اما مفرد كعنق او جمع زلفة مثل بسر و بسرة بضمتين فيهما و قرء ايضا زلفا بالضم و هو جمع زلفة مثل در و درة .
زلفات
(
zolf t
) و (
zolof t
) و (
zolaf t
) ع : ج . زلفة .
زلفة
(
zolfat
) ا . ع . كاسه و پنگان .
و كرانهء چيزى . و نزديكى و منزلت . و پارهاى از شب . و اول شب . ج : زلف و زلفات و زلفات و زلفات .
زلفة
(
zalafat
) ا . ع . حوض پر از آب .
ج : زلف . و جاى گرد آمدن آب باران كه پر از آب باشد . و كاسهء بزرگ . و پنگان سبز . و صدفة . و كاسهء نزديك تك . و كرانهء كوه . و سنگ هموار تابان . و زمين درشت .
و زمين روفته . و جاى برابر و هموار از كوه نرم . و زن . و روى زن . و مرغزار .
زلفدار
(
zolf - d r
) ص . پ . كلهاى كه داراى زلف باشد
زلفسا
(
zolf - s
) ا . پ . رخسار فرسوده شدهء از زلف .
زلفگاه
(
zolf - g h
) ا . پ . آنجاى كه زلف مىرويد از آن .
زلفنجانه
(
zolfenj ne
) ا . پ . شمشير و خنجر و كاردى كه از نقره ساخته شده باشد و يا قبضه و دستهء آن از نقره بود . و نام پادشاهى در قديم .
زلفه
(
zalfe
) ا . پ . كوچهء تنگ و تاريك .
و جاى تنگ و تاريك .
زلفى
(
zolf
) ا . ع . نزديكى و منزلت .
قوله تعالى :
وَ ما أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى
و هى اسم المصدر اى تقربكم عندنا ازدلافا .
زلفيدن
(
zalfidan
) ف ل و م . پ .
لغزيدن . و خيزيدن . و غلطيدن . و روى يخ افتادن .
زلفين
(
zolfin
) ا . پ . زرفين و زنجير چارچوبهء در و صندوق و جز آن .
زلق
(
zalq
) م . ع . زلق فلانا عن مكانه زلقا ( از باب ضرب ) : دور گردانيد فلان را از جاى خود و يك سو كرد آن را .
و زلقه : لغزانيد آن را . و زلق رأسه : سترد موى سر او را .
زلق
(
zalq
) و (
zalaq
) و (
zaleq
) ا . ع .
جاى لغزان كه قدم در آن استوار نماند .
زلق
(
zalaq
) ص . ع . مكان زلق :