زغلجة
(
zaqlajat
) ا . ع . بدخلقى و تندخوئى .
زغلمة
(
zaqlamat
) و (
zoqlamat
) ا .
ع . گمان و وهم . و كينه و دشمنى .
زغلول
(
zoqlul
) ا . ع . مرد سبك . و كودك .
زغم
(
zoqam
) ا . پ . زور و قوت . و تعدى . و زيادتى . و زبردستى .
زغمل
(
zoqmol
) ا . ع . كينه و دشمن دلى .
زغموم
(
zoqmum
) ا . ع . مرد درماندهء در سخن .
زغن
(
zaqan
) ا . پ . غليواج و گنجشك سياه .
زغنار
(
zoqn r
) ا . پ . روناس .
زغند
(
zaqand
) ا . پ . برجستگى از جاى مانند آهو . و آواز و صداى بلند . و آواز سياه - گوش و يوز . و زغند زدن : فرياد زدن .
زغنگ
(
zaqang
) ا . پ . فواق و زروغ .
و لحظه و لمحه و آن مدت از زمان كه به قدر يك چشم بهم زدن باشد .
زغنگانيدن
(
zaqang nidan
) ف م .
پ . زغنگيدن كنانيدن .
زغنگيدن
(
zaqangidan
) ف ل . پ .
فواق زدن و زروغ كردن . و آه كشيدن . و ناله و زارى كردن .
زغو
(
zaqv
) م . ع . زغا الصبى زغوا ( از باب نصر ) : گريست آن كودك . و نيز زغو : تقسيم كردن به عدالت .
زغوته
(
zaqute
) ا . پ . گروههء ريسمان خام كه بر دوك پيچيده شود و زاغوته و ماشوره .
زغوف
(
zoquf
) ع . ج . زغفة و زغفة .
زغول
(
zaqul
) ا . ع . شتر و يا گوسپند حريص بر مكيدن شير .
زغوم
(
zaqum
) ا . ع . مرد درماندهء در سخن .
زغى
(
zoq
) ا . ع . بوى سياهان .
زغيد
(
zaqid
) ا . ع . مسكهء بيرون گرفتهء از خيك .
زغيده
(
zaqide
) ص . پ . افشرده و فشارده .
زغير
(
zaqir
) ا . پ . بزرك و تخم كتان .
و نوعى از طعام .
زغيم
(
zoqaym
) ا . ع . يك نوع مرغى .
زف
(
zaff
) م . ع . زف العروس الى زوجها زفا و زفافا ( از باب نصر ) :
فرستاد بيوك را بسوى شوى خود . و زف البرق : درخشيد درخش . و زف الظليم و غيره زفا و زفيفا و زفوفا ( از باب ضرب ) : بشتاب رفت شتر مرغ و جز آن و تيز رفت و دويد و يا شروع در دويدن كرد .
و زف القوم فى مشيتهم اى اسرعوا .
و منه قوله تعالى :
فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ
.
و زفت الريح : و زيد باد . و زف الطائر زفا و زفيفا : خود را بر زمين افگند آن مرغ و گسترد هر دو بازو را .
زف
(
zeff
) ا . ع . پرهاى ريزهء شتر مرغ و هر مرغ ديگر .
زفاف
(
zef f
) م . ع . زف زفا و زفافا .
مر . زف .
زفاف
(
zef f
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شب عروسى و بيوكانى .
زفاك
(
zaf k
) ا . پ . ابر بارنده .
زفان
(
zof n
) ا . پ . زبان و لسان .
زفانه
(
zaf ne
) ا . پ . شعله و زبانهء آتش .
و زبانهء شاهين ترازو و جز آن .
زفانى
(
zeff niyy
) ا . ع . شتر مرغ نر بسيار زف .
زفة
(
zaffat
) ا . ع . يك بار افگندن مرغ خود را بر زمين .
زفة
(
zoffat
) ا . ع . گروه . الحديث فى تزويج فاطمة عليها السلام : انه صلى اللّه عليه و آله صنع طعاما و قال لبلال ادخل الناس على زفة زفة اى طائفة بعد طائفة .
زفت
(
zaft
) ص . پ . درشت و فربه و گنده و ستبر . و سفت و هنگفت . و پر و مالا - مال . و هر چيز تيز و تند كه زبان را بگزد .
زفت
(
zaft
) م . ع . زفت الحديث فى اذنه زفتا ( از باب نصر ) : ريخت سخن را در گوش او . و زفت الاناء : پر كرد آوند را . و زفت فلانا : بخشم آورد فلان را . و زفت عمروا : طرد كرد و راند عمرو را . و زفت الدابة : راند آن ستور را . و زفت زيدا : دفع كرد زيد را و بازداشت آن را و منع نمود و تكليف كرد و دشوار نمود و مانده گردانيد و در تعب انداخت .
زفت
(
zaft
) ا . ع . پرى . و خشم .
زفت
(
zeft
) ا . پ . سقزى سياه و چسبنده كه بر سر كچلان اندازند و بر خنور و كشتى مالند تا آب از آنها نزهد .
زفت
(
zeft
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - قير و يا قطران و يا نوعى از قير .
زفت
(
zoft
) ص . پ . بخيل و ممسك و لئيم . و گرفته و ترش روى . و ستيزهجوى و خشونت كننده و زمخت . و عفص و هر چيز كه دهن را جمع كند و درهم كشد .
زفتى
(
zafti
) ا . پ . درشتى و ستبرى . و هنگفتى . و تندى .
زفتى
(
zefti
) ص . پ . تاريك و سياه مانند زفت .
زفتى
(
zofti
) ا . پ . حرص و طمع . و ناكسى .
زفد
(
zafd
) م . ع . زفد الاناء زفدا ( از باب نصر ) : پر كرد آوند را . و زفد فلان فرسه شعيرا : افزود فلان جو اسب خود را .