سياحت بلاد نكند و سفر ننمايد .
زحلة
(
zohalat
) ص . ع . امراة زحلة : زنى كه از كار دور باشد و گرد آن نگردد .
زحلفة
(
zahlafat
) م . ع . زحلفه زحلفة : غلطانيد آن را و دور كرد . و زحلف الاناء : پر كرد آوند را . و زحلف لفلان الفا : داد فلان را هزار . و زحلف فى الكلام : شتابى كرد در سخن .
زحلق
(
zehleq
) ا . ع . باد سخت و تند .
زحلقة
(
zahlaqat
) م . ع . غلطانيدن و چرخ دادن و گردانيدن .
زحلكة
(
zahlakat
) م . ع . زحلكه زحلكة : غلطانيد آن را .
زحلوط
(
zohlut
) ا . ع . مرد ناكس و فرومايه .
زحلوفة
(
zohlufat
) ا . ع . جاى لغزان از بالا بنشيب كه كودكان بر وى بلغزند . و جاى نشيب تابان و هى لغة اهل العالية . و جانوركى كوچك كه بر پاى مىرود و بمورچه ماند . ج : زحالف و زحاليف .
زحلوقة
(
zohluqat
) ا . ع . زحلوفة يعنى جاى لغزيدن كودكان از بالا بنشيب و هى لغة تميم . ج : زحالق و زحاليق . و گور و قبر . و بانوج چوبين كه آن را با جاى بلند نهند و بر هر دو طرف آن جماعت كودكان نشينند و هرگاه يكى از دو طرف آن از جهة گرانى ميل بافتادن كند همه بآواز بلند گويند الا خلوا الاخلوا .
زحلوكة
(
zohlukat
) ا . ع . جاى لغزيدن كودكان از بالا بنشيب و به فارسى رمژك گويند . ج : زحاليك .
زحلول
(
zohlul
) ا . ع . جاى صاف و لغزان و نرم و تنگ .
زحليل
(
zehlil
) ا . ع . دور از جاى خود .
و جاى تنگ و لغزان . و شتاب .
زحم
(
zahm
) ا . ع . مردم فراهم شده .
وام مردى .
زحم
(
zahm
) م . ع . زحمه زحما و زحمة ( از باب فتح ) : دفع نمود او را و التاء فى الزحمة لتانيث المصدر . و زحم زيد ( مجهولا ) : رانده شد زيد . و زحم القوم بعضهم بعضا زحما : انبوهى كردند آن گروه .
زحم
(
zohm
) ا . ع . مكهء معظمه . و كذا ام الزحم .
زحمة
(
zahmat
) ا . ع . انبوهى . و زحمة الولادة : رطوباتى كه با بچه از شكم مادر برآيد .
زحمة
(
zahmat
) م . ع . زحم زحما و زحمة . مر . زحم .
زحمت
(
zahmat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هنگامه و گيرو دار . و تصديع . و آزردگى و رنج و بيمارى تن و يا روح . و درد و آزار و محنت و عذاب . و زخم و جراحت .
و مشقت و ايذاء و اذيت . و زحمت فرنگ :
بيمارى فرنگ . و زحمت دادن : تصديع دادن و آزردن و آزار دادن و ضرر رسانيدن و ستم كردن و اذيت كردن و جفا كردن . و زحمت كشيدن : مشقت كشيدن و محنت كشيدن و متحمل آزار و رنج شدن و تحمل محنت و مشقت كردن و زياده از قدرت و قوت خود كارى كردن و رنج بردن و ستم كشيدن .
زحمتكش
(
zahmat - kac
) ص . پ .
ستم كش و رنجبر .
زحمتى
(
zahmati
) ص . پ . منسوب و متعلق به زحمت .
زحمرة
(
zahmarat
) م . ع . زحمر القربة زحمرة : پر كرد مشك را .
زحموك
(
zohmuk
) ا . ع . گياهى كه كشوثاء نيز گويند . ج : زحاميك .
زحن
(
zahn
) م . ع . زحن زحنا ( از باب فتح ) : درنگ كرد . و زحن فلانا عن مكانه : دور كرد فلان را از جاى خود .
زحن
(
zahn
) و (
zohan
) ص . ع .
مرد كوتاه بالا .
زحنة
(
zahnat
) ا . ع . گرماى شديد .
و قافله با بار و توابع خود .
زحنة
(
zohnat
) ا . ع . خم وادى و پيچ آن .
زحنة
(
zohanat
) ص . ع . زن كوتاه بالا .
زحنففة
(
zahanfafat
) ص . ع . آنكه هر دو پى پاشنهء آن در رفتن بر همديگر خورد .
و آنكه بر زمين غيژد و كون سره كند .
زحنقف
(
zananqaf
) ص . ع . آنكه بر زمين غيژد . و آنكه هر دو پى پاشنهء آن در رفتن بر همديگر زند .
زحوب
(
zohub
) م . ع . زحب اليه زحبا و زحوبا ( از باب فتح ) : نزديك او گرديد .
زحوف
(
zahuf
) ص . ع . شتر مادهء سپل كشان در رفتن از جهة ماندگى .
زحوف
(
zohuf
) ا . ع . ج . زحف .
زحوف
(
zohuf
) م . ع . زحف اليه زحفا و زحوفا . مر . زحف .
زحوك
(
zohuk
) م . ع . زحك زحكا و زحوكا . مر . زحك .
زحول
(
zahul
) ص . ع . ماده شترى كه چون بر حوض آيد رائد بر رويش زند و از اين جهة روى بگرداند از آب پس همواره از آبخور بر حذر و بر كنار باشد . و عقبة زحول :
پشتهء دور و بلند .
زحول
(
zohul
) م . ع . زحل عن مكانه زحولا ( از باب فتح ) : دور گرريد از جاى خود و يكسو شد . و زحلت الناقة :