زجا زحوا و زجا زجوا و زجوا و زجاء . مر . زجاء .
زجور
(
zajur
) ا . ع . ماده شترى كه به چشم بشناسد و ببوى كردن ناشناسا گردد . و ماده شترى كه شير ندهد تا زجر كرده نشود . و ماده شترى كه بچهء ديگر را بوى كند و شير ندهد .
زجور
(
zojur
) ع . ج . زجر و زجر .
زجول
(
zajul
) ص . ع . عقبة زجول :
پشتهء دور و بلند .
زجوم
(
zajum
) ا . ع . كمان سست آواز .
و ديوانگى . و ماده شتر بدخلق كه بر بچهء غير مهربان نشود و بوى كند و وحشت گيرد .
زجه
(
zaje
) و
زچه
(
zace
) ا . پ .
زنى كه تازه زائيده باشد و از روز اول زائيدن تا چهل روز آن را به اين نام مىنامند .
زچگى
(
zacagi
) ا . پ . وضع حمل .
زح
(
zahh
) م . ع . زحه زحا ( از باب نصر ) : دور كرد آن را از جايش و راند .
و زود كشيد آن را .
زحار
(
zeh r
) م . ع . زاحره مزاحرة و زحارا . مر . مزاحرة .
زحار
(
zoh r
) ا . ع . علتى مر شتران را .
زحار
(
zoh r
) و
زحارة
(
zoh rat
) م .
ع . آواز و دم سرد و ناله برآوردن . و سخت روان شدن شكم . و پيچاك شكم كه خون بر آرد . ( و الفعل من فتح و ضرب كالزحير ) .
زحار
(
zahh r
) ص . ع . كسى كه ناله مىكند و سخت نفس مىزند .
زحاف
(
zeh f
) ا . ع . باصطلاح عروض افتادن در شعر حرفى ميان دو حرف پس يكى به ديگرى نزديك شود .
زحالف
(
zah lef
) ا . ع . جانوران كوچكى كه بر پاى مىروند و بمورچه مانند .
زحالف
(
zah lef
) و
زحاليف
(
zah lif
) ع . ج . زحلوفة .
زحالق
(
zah leq
) و
زحاليق
(
zah liq
) ع . ج . زحلوقة .
زحام
(
zeh m
) ا . ع . جماعت و انبوه .
و كثير الزحام : بسيار انبوه .
زحام
(
zeh m
) م . ع . زاحم مزاحمة .
و زحاما . مر . مزاحمة .
زحاميك
(
zah mik
) ع . ج . زحموك .
زحب
(
zahb
) م . ع . زحب زحبا و زحوبا . مر . زحوب .
زحر
(
zahr
) م . ع . زحرت به امه زحرا ( از باب فتح و ضرب ) : زاد او را مادر او . و زحر البخيل : دم سرد برآورد بخيل از گرانى سؤال كسى . و زحره بالرمح : سر شكست او را و خسته كرد بنيزه .
و زحر ( مجهولا ) : بخيل گرديد .
زحر
(
zohar
) ا . ع . بخيل و زفت .
زحران
(
zahr n
) ا . ع . بخيل و زفت .
زحرة
(
zahrat
) ا . ع . درد زائيدن .
زحزاح
(
zahz h
) ا . ع . دور و بعيد .
و نام موضعى .
زحزح
(
zahzah
) ا . ع . دورى و بعد .
يقال : هو بزحزح منه اى ببعد .
زحزحة
(
zahzahat
) م . ع . زحزحه عنه زحزحة : دور كرد آن را از وى . و زحزح عنه ( مجهولا ) : دور شد از آن .
قوله تعالى :
فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ
.
زحف
(
zahf
) ا . ع . لشكر روندهء بسوى دشمن و جهاد . و لشكر گران . ج : زحوف .
زحف
(
zahf
) م . ع . زحف اليه زحفا و زحوفا و زحفانا ( از باب فتح ) :
رفت بسوى آن . و زحف الدبى : پيش گرديد ملخ پياده . و زحف الصبى : غيژيد كودك و كون خيزه رفت قبل از آنكه با پا راه رود . و زحف البعير : سپل كشان رفت آن شتر از ماندگى . و نيز زحف : غيژيدن تيرى كه در فرود نشانه افتاده باشد تا بنشانه
زحفان
(
zahaf n
) م . ع . زحف زحفا و زحوفا و زحفانا . مر . زحف .
زحفة
(
zahfat
) ا . ع . آتش زود درگيرنده .
و نار الزحفتين ( بصيغهء تثنيه ) : آتش شيح كه گياهى است و آتش آلاء كه درختى است بدان جهة كه زود در مىگيرند .
زحفة
(
zohafat
) ا . ع . آنكه در بلادها نرد و سفر نكند .
زحك
(
zahk
) م . ع . زحك بعيره زحكا و زحوكا ( از باب فتح ) : مانده شد شتر او . و زحك بالمكان : اقامت كرد در آن جاى . و زحك منه : نزديك گرديد به آن . و زحك عنه : دور گرديد از آن .
زحل
(
zahl
) م . ع . زحل عن مقامه زحلا ( از باب فتح ) : دور گشت از جاى خود . و زحل فلان : مانده گرديد فلان .
زحل
(
zahel
) ص . ع . دور از جاى خود .
زحل
(
zohal
) ص . ع . مردى كه از كار دور و يكسو باشد . يق : رجل زحل .
زحل
(
zohal
) ا . ع . ( ممنوعا عن الصرف ) كوكبى است در آسمان هفتم .
زحل
(
zohal
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يكى از سيارگان عالم شمسى كه مدار آن ما بين مشترى و اورانوس است و كش و كيوان نيز گويند و داراى حلقهايست نورانى كه آن را احاطه كرده و هشت قمر دارد . و باصطلاح كيميا سرب را گويند . و عصير الزحل :
محلول خنثاى استات سرب را نامند . و غلام زحل : نام ابو القاسم منجم است .
زحل
(
zehall
) ا . ع . شترى كه در آبخور شتران را راند و خود آب خورد .
زحلة
(
zohalat
) ا . ع . يك نوع جانورى كه در سوراخ از طرف دم در آيد . و مردى كه