رقية
(
roqyat
) ا . ع . افسون . و تعويذ ج : رقى . و يك بار تعويذ خواندن .
رقية
(
roqyat
) م . ع . رقا رقيا و رقية مر . رقى .
رقية
(
roqayyat
) ا . ع . نام دختر آن حضرت صلى اللّه عليه و آله . و بنت الحسين عليه السلام .
رقيت
(
reqqiyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بندگى و غلامى و عبوديت .
رقيش
(
roqayc
) ا . ع . مصغر ارقش يعنى آنكه نقطههاى سياه و سپيد داشته باشد .
رقيع
(
raqi '
) ا و ص . ع . كسى كه وصله مىكند . و كسى كه مىنويسد . و مرد احمق و گول و بىعقل . و آسمان اول . و ساير آسمانها . ج : ارقعة . الحديث : من فوق سبعة ارقعة فجئ به على لفظ التذكير كانه ذهب به الى معنى السقف .
رقيق
(
raqiq
) ص . ع . بنده و مملوك .
ج : ارقاء و رقاق . و قد يطلق على الجمع و يقال عبيد رقيق . و نيز رقيق : نرم و تنك از هر چيزى .
رقيق
(
raqiq
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - تنك و نازك مانند كاغذ . و باريك .
و صاف و نرم و ملايم و نازنين و ظريف . و لاغر . و شفيق و مهربان . و سليم و رحيم . و پست و دون . و رقيق البدن : نرم و نازك بدن و ظريف . و رقيق الحاشيه :
كسى كه در بند و بست كارها چندان استوار نباشد . و آنكه داراى كارى جزئى بود . و رقيق القلب : نرم دل و حليم و سليم و مهربان و رحيم .
رقيقان
(
raqiq ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه دو حضن . و دو رگ پشت . و دو كرانهء دو سوراخ بينى . و ما بين تهيگاه و بيخ ران .
رقيقة
(
raqiqat
) ص . ع . زن مملوك .
رقيقه
(
raqiqe
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - هر چيزى كه تنكى و نازكى و رقت داشته باشد ضد غليظه .
رقيم
(
raqim
) ا و ص . ع . نبشته و مرقوم .
و تخته . و دوات . ج : رقائم . و نام قريهء اصحاب كهف و يا كوه ايشان و يا سگ ايشان و يا وادى و يا سنگ بزرگ و يا دو لوح از ارزيز كه بر آن نام و نسب و دين و قصهء ايشان نوشته شده بود .
رقيمة
(
raqimat
) ا . ع . زن عاقلهء با عفت و پارسائى . و صحيفهء نوشته شده .
رقيمجات
(
raqimaj t
) پ . ج . رقيمه .
رقيمه
(
raqime
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نامه و رقعه و مكتوب و نبشته و تعليقه .
و رقم . و علامت . و رقيمهء اول : عرش .
و اولين حرف الفبا كه الف باشد .
رقين
(
raqin
) ا . ع . درهم . و پول مسكوك .
و وجوه نقد .
رقيه
(
roqiyye
) ا . پ . نام زن .
رك
(
rak
) پ . ح م . ركيدن . وا . تكلم با خود از روى قهر و خشم و آهسته آهسته حرف زدن . و رسته و صف كشيده .
رك
(
rak
) پ . بلغت زند ضمير مفرد مخاطب يعنى تو و انت .
رك
(
rakk
) م . ع . ركه ركا ( از باب نصر ) : جز وى را بر جز و آن چيز افگند . يق :
رككت الشيى بعضه على بعض اى طرحته . و رك الذنب فى عنقه : گناه را بر گردن وى لازم كرد . و رك الشاة بيده :
دست خود را بر دنبه و پهلوى گوسپند نهاد تا فربهى و لاغرى آن معلوم شود . و كذا رك الشيى بيده اذا غمزه ليعرف حجمه . و رك المراة : نيك جماع كرد با آن زن .
و رك الغل فى عنقه : غل كرد دست او را بسوى گردنش . و رك ركا و ركاكة .
مر . ركاكة .
رك
(
rakk
) و (
rekk
) ا . ع . باران نرم ريزه . و يا زائد از باران ريزه . ج :
اركاك و ركاك .
رك
(
rekk
) ص . ع . ارض رك :
زمين باران ريزه رسيده .
ركاء
(
rak '
) ا . ع . صدا و آواز باز گشت .
ركاء
(
rak '
) و (
rakk '
) ا . ع . آواز بوم .
ركاء
(
rek '
) ع . ج . ركوة و ركوة و ركوة . و نام موضعى .
ركاب
(
rek b
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پياله و جام هشت پهلو و دراز . و سوارى . و اسب سوارى . و اسب كوچك . و حلقه مانندى از آهن و يا نقره و طلا كه در دو طرف زين آويزان باشد و در وقت سوارى پنجههاى پايها را در آن كنند . و ركاب گردان شدن : سوار شدن . و حمله كردن . و ركاب گردون جناب : ركاب سلطنتى كه بززين اسب خاصهء پادشاهى آويزان كنند .
و ركاب مى : پيالهاى كه دراز و پهلو دار باشد .
ركاب
(
rek b
) ا . ع . ركاب زين .
و كشتى . ج : ركب . و شتران كه بد آنها سفر كرده شود . ج : ركابات و ركب و ركائب .
و يا واحد از لفظ خود ندارد و واحدان راحلة است . و ركاب السحاب : باد .
ركاب
(
rakk b
) ص ع . رجل ركاب : مرد شترسوار . و مرد كوششكننده .
ركاب
(
rokk b
) ع . ج . راكب . و هم ركاب السفينة : ايشان كشتى سوارانند .
ركابات
(
rek b t
) ع . ج . ركاب .
ركابة
(
rakk bat
) ا . ع . نهال خرما بن