پ . آنكه از عقب كسى مىگردد .
دنباور
(
donb - var
) ا . پ . دمدار و دنباله كش . و ساقهء لشكر و چنداول .
دنباوند
(
danb vand
) ا . پ . كوه دماوند .
دنبح
(
donboh
) ا . ع . بد خلق و بدخو .
دنبر
(
danbar
) ا . پ . شهرى در هندوستان .
دنبره
(
donbare
) ا . پ . طنبور و دنبه بره .
دنبغزه
(
donbqaze
) ا . پ . دم غازه و عسيب و استخوان دم جانوران چرنده و پرنده . و دمغزه .
دنبك
(
donbak
) ا . پ . دهلى دم دراز از چوب و يا سفال كه در زير بغل گرفته نوازند .
دنبل
(
danbal
) ا . پ . استهزاء و مسخره . و هر چيز مضحك و خندهآور . و نوعى از دهل .
دنبل
(
donbol
) ا . پ . نام كوهى واقع در كوهستان ديار بكر از يك پارچه سنگ و پيوستگى بكوه ديگر ندارد و اطراف آن جلگه و دشت و خوانين دنبلى آذربايجان منسوب بدانجا مىباشند و نيز طايفهء ضرابى كاشان از اين گروهاند .
دنبل
(
donbal
) ا . پ . دمل و برآمدگى كوچكى در جلد كه رنگش سرخ و شكلش مخروطى است و نوعا مركز آن متقرح گشته و گود مىگردد .
دنبلان
(
donbal n
) ا . پ . قسمى از سماروغ مأكول كه بدون ساقه و بدون ريشه در زير زمين پديد مىآيد و ماروغ نيز گويند .
دنبوقه
(
donbuqe
) ا . پ . موى از پس سر آويخته و شمله و طرهء دستار .
دنبه
(
donbe
) ا . پ . دم . و آن جزء از گوسپند كه بجاى دم در خلف آن واقع شده و محتوى چربش است . و سرين . و دنبه دادن :
غافل كردن و فريب دادن . و دنبه نهادن :
فريب دادن و شعبده كردن .
دنبه بره
(
donbe - bare
) ا . پ .
يك نوع سازى كه طنبور و طنبوره نيز گويند يعنى طنبوره معرب دنبه بره است .
دنبه پرورده
(
donbe - parvarde
) ص . پ . آنكه شعبده بازى مىكند و فريب مىدهد .
دنبه گداز
(
donbe - god z
) ا . پ .
ظرفى كه دنبه در ميان آن برشته كنند . و نوعى از سحر و جادوئى كه ساحران بنام شخص منظور سوزن چند بر دنبهء گوسپند بخلانند و افسونى خوانند و آن را در قبر كهنه بياويزند و چراغى در زير آن روشن كنند تا از حرارت وى دنبه بگداز آيد و گويند چندانكه آن دنبه مىگذارد آن شخص گداخته و لاغر مىشود تا بميرد .
دنة
(
dennat
) ا . ع . دابهاى كوچك كه بمورچه ماند .
دنج
(
denj
) ص . پ . جاى امن و امان و جاى آسايش و مخلا بطبع .
دنج
(
donoj
) ا . ع . دانشمندان . ج :
داناج .
دنح
(
danh
) ا . ع . خوارى و مذلت .
دنح
(
danh
) م . ع . دنح دنحا و دنوحا . مر . دنوح .
دنح
(
denh
) ا . ع . عيدى مر ترسايان را كه عيد خاج شويان باشد . و نام روز ششم كانون آخر .
دنحبة
(
danhabat
) ا . ع . خيانت .
دنحس
(
danhas
) ا . ع . سخت گوشت تنومند .
دنخان
(
danax n
) م . ع . گرانبار رفتن از گرانى بار ( و الفعل من نصر ) .
دند
(
dand
) ا و ص . پ . استخوان پهلو و ضلع . و درويش و مسكين و بىچيز و فقير .
و ابله و نادان . و بىباك . و خود كام . و دزد . و بىديانت . و افزارى مر جولاهگان را كه چوبى است دندانه دندانه بعرض پارچهاى كه مىبافند و از هر داندانهء آن تارى مىگذرد .
و سن و دندان . و هر چيز عفص و زمخت كه دهان را بيفشرد مانند مازو و پوست انار و جز آن . و بيد انجير خطائى و حب السلاطين .
و يك نوع گياهى . و شاخشانه كه نام يك قسم گدائى است كه شاخ گوسپندى بر يك دست و شانهء گوسپندى بر دست ديگر گرفته و بر در خانهء مردمان و پيش دكانها آيد و شاخ را بر شانه به نحوى بكشد كه از آن صداى غريب و عجيبى برآيد و چيزى طلب كند و اگر در دادن آن اهمالى واقع شود بكارد اعضاى خود را مجروح سازد .
دند
(
dand
) ا . پ . بيد انجير خطائى .
دند
(
dond
) ا . پ . نوعى از زنبور .
دندا
(
dand
) ا و ص . پ . گم و غايب شده . و كمر كوه . و كمربند . و مكر و فريب .
دندان
(
dand n
) ا . پ . سن و هر يك از استخوانهاى كوچكى كه مرتكز در دو فك مىباشند و به كار مىروند در جائيدن و مضغ نمودن غذاها و هر انسانى داراى پنجاه و دو دندان است :
بيست عدد از آنها را كه دندان شيرى مىگويند در طفوليت برآمده و از هفت سالگى بناى سقوط را مىگذارند و در جاى آن بيست دندان سى و دو دندان ديگر درمىآيد كه آنها را دندان دائمى مىنامند . و نيز دندان بمعنى طمع و توقع و آرزو و خواهش و انتظار و ميل و چشم داشت مىباشد . و ارهء مار دندان : ارهاى كه دندانههاى آن مانند دندان مار كوچك و تيز باشد . و دندان آسيا : سه دندان آخرى از هر طرف كه شش دندان در فك اسفل و شش