دقة
(
deqqat
) م . ع . دق دقة ( از باب ضرب ) : باريك گرديد .
دقت
(
deqqat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ظرافت و نازكى و باريكى از هر چيز و دشوارى . و راستى و درستى و صحت . و باريك بينى و نكته بينى .
دقة
(
doqqat
) ا . ع . خاك نرم كه بباد رفته شود از زمين . ج : دقق . و ديگ افزار . و نمك با ديگ افزار آميخته و يا نمك كوفته . و ما لها دقة : يعنى نيست او را نمكى . و هى قليل الدقة :
يعنى غير مليحه است . و زيورى مراهل مكه را .
و جمال و حسن . و نام مردى كه بديوانگى وى مثل زنند و گويند هو اجن من دقة .
دقت پسند
(
deqqat - pasand
) ص .
پ . مشكل پسند .
دق دار
(
deq - d r
) ا و ص . پ .
رنجور و دلازاز .
دق دارى
(
deq - d ri
) ا . پ . رنج و محنت و آزار و زحمت .
دقداق
(
daqd q
) ا . ع . قطعهاى ريگ خرد بعضى بر بعض نشسته .
دقدان
(
daqd n
) ا . ع . - مأخوذ از ديگدان فارسى - اجاغ و جائى كه در آنجا ديگ به جوش مىآورند . و مجمر و محل آتش و جاى آتش .
دقدقة
(
daqdaqat
) ا . ع . شور و غوغا . و آواز سم ستوران .
دقر
(
daqr
) ا . ع . مرغزار نيكو و بسيار گياه .
دقر
(
daqar
) م . ع . دقر دقرا ( از باب سمع ) : پر شد از طعام . و دقر المكان :
گياهناك گرديد آن مكان و طراوت گرفت .
و دقر الرجل : قى كرد آن مرد از پرى شكم . و دقرت النبات : نرم و نازك گرديد آن گياه و بسيار شد .
دقرار
(
deqr r
) ا . ع . ازار كشتيبانان .
ج : دقارير .
دقرارة
(
deqr rat
) ا . ع . خلاف .
و عادت بد . و خصومت . و سختى . و دروغ . و سخن چين . و سخن چينى . و ازار . و ازار كشتيبان .
و مرد كوتاه باى پليد زبان . و سخن بد . ج :
دقارير .
دقران
(
doqr n
) ا . ع . چوبهاى واديج رز .
دقرانة
(
doqr nat
) ا . ع . واحد دقران يعنى يك چوب واديج .
دقرة
(
daqrat
) ا . ع . مرغزار نيكو بسيار گياه .
دقرور
(
doqrur
) ا . ع . ازار كشتيبان .
ج : دقارير .
دقرورة
(
doqrurat
) ا . ع . خلاف .
و ازار . ج : دقارير .
دقرى
(
daqar
) ا . ع . مرغزار نيكو بسيار گياه .
دقسة
(
doqsat
) ا . ع . دانههاى مانند گاورس .
دقسة
(
doqsat
) و (
daqsat
) ا . ع .
دابهء كوچك .
دقش
(
daqc
) ا . ع . نقش .
دقشة
(
daqcat
) ا . ع . دابهايست كوچكتر از سنگخوار كه خالها دارد . و يا مرغى است كه خالها دارد .
دقطامانون
(
daqt m nun
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - پودنهء برى و مشكطرا مشيع .
دقع
(
daqa '
) م . ع . راضى بودن بمعيشت اندك . و بر خاك چسبيدن از ذلت . و تحمل كردن شدائد و خوارى فقر را ( و الفعل من سمع ) . و دقع الفصيل : ناگوارد شد شتر بچه از شير .
دقعاء
(
daq ' '
) ا . ع . زن ردى و هيچكاره .
و خاك و زمين بىگياه .
دقعم
(
deq'em
) ا . ع . خاك .
دقف
(
daqf
) ا . ع . هيجان شهوت ابنه .
دقفانة
(
doqf nat
) ا . ع . مأبون و مخنث .
دقق
(
doqaq
) ع . ج . دقة .
دققة
(
daqaqat
) ع . ج . داق .
دقل
(
daql
) ا . ع . ناتوانى .
دقل
(
daql
) م . ع . دقل دقلا ( از باب نصر ) : بازداشت و محرم گردانيد . و زد در بينى و دهن شخص و يا در پس سر و ريش او . و ناتوان گرديد .
دقل
(
daqal
) ا . ع . خرما بن بسيار بار .
و خرماى بلايه . و خرمائى كه آن را اسمى مخصوص و از اواع مشهور نباشد . و تير كشتى .
دقلة
(
daqalat
) ا . ع . واحد دقل يعنى يك خرما بن بسيار بار .
دقلة
(
daqalat
) و (
daqelat
) ص . ع .
شاه دقلة : گوسپند لاغر و خرد و خوار .
ج : دقال . و كذا شاه دقلة .
دقم
(
daqm
) ا . ع . اندوه سخت بر دام و جز آن .
دقم
(
daqm
) م . ع . دقمه دقما ( از باب نصر و ضرب ) : شكست دندانهاى او را .
و دقم فلانا : ناگاه راند فلان را و سپوخت در سينهء وى . و دقمت الريح عليه :
درآمد بر وى و وزيد . و دقم فاه مقلوب دمق فاه مىباشد .
دقم
(
daqam
) م . ع . دقم دقما ( از باب سمع ) : ريخته شد دندانهاى پيشين آن .
دقم
(
daqam
) ا . ع . زيان و ضرر .
دقم
(
deqqam
) ا . ع . فراخ از هر چيزى .
دقم
(
deqqem
) ا . ع . دندان شكستهء از مردم و يا از شتر .