از تازى - ناگاه و بىخبر و غفلة و بدون خبر .
دفعة
(
dof'at
) ا . ع . هر آنچه بريزد از مشك و يا از آوند يك دفعه . و آنچه جارى شود از باران و يا از خون . ج : دفع و دفعات .
دفع دار
(
dafa ' - d r
) ا . پ . صاحب منصب پست سواره و پياده .
دفعه
(
daf'e
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بار و باره و مرتبه . و هنگام و وقت .
دفعه بدفعه
(
daf'e - be - daf'e
) م ف .
پ . بار بار و بتكرار و مكررا . و از زمانى بزمانى .
دفعى
(
daf'i
) م ف . پ . در اين زمان و فى الفور و فورا و فى الحال . و بار ديگر .
دفغ
(
daf'q
) ا . ع . كاه ارزن . و آنچه از باد دادن باسكو جدا بيفتد .
دفق
(
dafq
) م . ع . دفقه دفقا ( از باب نصر و ضرب ) : ريخت آن را . و يق : دفق الله روحه اذا دعى عليه بالموت يعنى بميراناد او را خداى . و دفق الكوز : ريخت هر آنچه در آن كوزه بوده بيك بار . و دفق الماء دفقا و دفوقا : ريخته شد آب . و دفقت الدابة ( از باب نصر ) : بشتاب رفت آن ستور . و دفقها صاحبها : بشتاب برد آن را صاحب وى ( لازم و متعدى ) .
دفق
(
dafaq
) ا . ع . بيرون آمد دندان شتر .
دفق
(
dofaq
) ع . ج . دفقة .
دفق
(
defaqq
) ص . ع . شتر تيزرو .
دفق
(
defaqq
) و (
defeqq
) ص . ع .
اسب جواد شتاب رو .
دفقات
(
dafaq t
) ع . ج . دفقة .
دفقات
(
dofaq t
) ع . ج . دفقة .
دفقة
(
dafqat
) ا . ع . يك بار ريختن .
ج : دفقات .
دفقة
(
dofqat
) ا . ع . هر آنچه ريخته شود .
ج : دفق و دفقات .
دفقة
(
dofqatan
) ا . ع . جاء القوم دفقة واحدة اى بمرة واحدة .
دفقة
(
defaqqat
) ص . ع . مؤنث دفق .
مر . دفق .
دفقى
(
defaqq
) ا . ع . ناقهء تيزرو و كريمة النسب . و ناقهاى كه هنوز بچه نزاده باشد . و اسب مادهء نيكو رفتار شتاب رو .
دفقى
(
defeqq
) ا . ع . ناقهء تيزرو و كريمة النسب . و ناقهاى كه هنوز بچه نزاده باشد .
و اسب مادهء نيكو رفتار شتاب رو . و مشى فلان الدفقى : شتاب رفت فلان و يا گاه بر اين پهلو و گاه بر آن پهلو رفت و يا گشاده گام رفت .
دفك
(
dafak
) ا . پ . هدف و نشانهء تير .
دفكش
(
dafkac
) ا . پ . منظر و يا دريچهاى كه در اطاقهاى زنانه قرار مىدهند .
دفل
(
defl
) ا . ع . قطران كه بشتران گرگين مالند . و قير كه در خنور و كشتى مالند تا آب نزهد از وى .
دفل
(
defl
) و دفلى (
defl
) ا . ع .
گياهى سمى كه بپارسى خرزهره گويند .
دفله
(
dafle
) ا . پ . دايرهء حلقه دارى كه در جشنها مىنوازند .
دفن
(
dafn
) ص . ع . رجل دفن : مرد گمنام و بىقدر .
دفن
(
dafn
) م . ع . دفنت الشيئ دفنا ( از باب ضرب ) : پنهان كردم آن چيز را در زير خاك . و دفنت الحديث : پنهان داشتم آن حديث را . و دفنت الميت : در زير خاك كردم آن مرده را . و دفن البئر :
انباشته شد آن چاه . و كذا الحوض و المنهل . و دفنت الابل : بر سر خود رفتند و رميدند شتران . و كذا الناس . و دفنت الناقة : در آبخور ميان شتران رفت آن ماده شتر .
دفن
(
dafn
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نهانى مرده و جز آن در زير خاك . و دفن نمودن : در گور گذاشتن و زير خاك نهادن مرده و جز آن را .
دفن
(
defn
) ص . ع . داء دفن : بيمارى كه معلوم نگردد مگر پس از انتشار فساد و بدى آن .
دفن
(
dofon
) ع . ج . دفان . و ج : دفين .
دفناء
(
dafen '
) ا . ع . دفناء الامر :
ميان كار .
دفناء
(
dofan '
) ع . ج . دفين .
دفناس
(
defn s
) ا . ع . مرد گول فرومايه . و مرد بخيل . و راعى كاهل كه بخواب رود و شتران را بگذارد تنها چرا كنند .
دفنس
(
defnes
) ا . ع . زن گول . و مرد گول فرومايه . و زن گران جسم .
دف نواز
(
daf - nav z
) ا . پ . طبال .
و دايره زن .
دفنوك
(
dafnuk
) و (
dafanuk
) ا .
پ . غاشيه و زين پوش . و چماق .
دفنى
(
dafn
) ع . ج . دفين .
دفنى
(
dafaniyy
) ا . ع . نوعى از جامه هاى خط دار .
دفو
(
dafv
) م . ع . دفوت الجريح و دفيته دفوا و دفيا ( از باب نصر و ضرب ) : كشتم آن خسته را . و فى الحديث :
انه صلى اللّه عليه و آله اتى باسير فقال لقوم منهم اذهبوا به فادفوه يريد الدفاء من البرد فدهبوا به فقتلوه فوداه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله يعنى ديت داد او را آن حضرت .
دفواء
(
dafv '
) ا . ص . ع . مؤنث ادفى .
مر . ادفى . و عقاب دفواء : عقاب كج منقار .
و ناقة دفواء : ناقهء دراز گردن . و شجرة دفواء : درخت بزرگ .