دكاء
(
dakk '
) ا . ع . پشتهء زمين از خاك نرم . و زمين هموار . ج : دكاوات .
دكاء
(
dakk '
) ص . ع . ناقة دكاء :
ماده شتر بىكوهان و يا پست كوهان .
ج : دك .
دكادك
(
dak dek
) و دكاديك (
dak dik
) ع . ج . دكدك و دكدك و دكداك .
دكاس
(
dok s
) ا . ع . خواب كه غلبه كند بر كسى .
دكاع
(
dok '
) ا . ع . بيمارى سينهء اسب و شتر .
دكاع
(
dok '
) م . ع . دكع دكاعا ( مجهولا ) : مبتلا گرديد ببيمارى دكاع .
دكاك
(
dek k
) ع . ج . دك .
دكاكين
(
dak kin
) ع . ج . دكان .
دكالى
(
dak l
) و (
dok l
) ا . ع . نام شيطان .
دكان
(
dok n
) ا . پ . جائى كه در آنجا بساط گسترده بمعرض بيع و شرا درمىآورند .
و حجرهء تجارت و داد و ستد و حانوت .
و كارخانه . و برآمدگيهاى نرم و غارچى شكل به روى درختان . و هيمه و آنچه بدان آتش افروزند .
دكان
(
dokk n
) ا . ع . دكان و حجرهء داد و ستد . ج : دكاكين . و نيمكت . و كرسى و تختهاى كه روى آن مىنشينند .
دكان آراى
(
dok n - r y
) ص . پ .
آرايش كنندهء دكان . و دكاندارى كه از متاع و كالاى خود تحسين و تعريف مىكند .
دكان آرائى
(
dok n - r i
) ا .
پ . آرايش كردن دكان و تحسين و تعريف دكان دار از متاع و كالاى خود .
دكانچه
(
dok n - ce
) ا . پ . مصغر دكان يعنى دكان كوچك . و تختهها و كرسى كه در جلو دكان جهة عرضهء متاع و كالا قرار مىدهند . و سكوى جلو دكان .
دكاندار
(
dok n - d r
) ا . پ . دارندهء دكان و صاحب دكان . و كاسب چرب زبان كه از كالا و متاع تحسين مىكند .
دكاندارى
(
dok n - d ri
) ا . پ . كسب .
و چرب زبانى . و تعريف و تحسين .
دكاوات
(
dakk v t
) ع . ج . دكاء .
دكة
(
dekat
) ا . ع . چربش گرفتگى .
و چرب و چربى دار .
دكة
(
dakkat
) ا . ع . ريگستان هموار .
و دكانچهء برابر و هموار كه به روى نشينند . و سكو .
ج : دكك .
دكچى
(
dokci
) و (
dokoci
) ا . پ .
فرموك و ريسمان رشته شده كه مانند تخم مرغ بر دوك پيچيده شده باشد .
دكداك
(
dakd k
) ا . ع . ريگ انباشته و برابر شده . و ريگ چسفيدهء بر هم نشسته .
الحديث : انه عليه السلام سئل عن جرير بن عبد اللّه عن منزله ، فقال : سهل و دكداك و سلم و اراك . و زمين درشت . ج : دكاديك .
دكدك
(
dakdak
) و (
dekdak
) ا . ع . دكداك . مر . دكداك . ج : دكادك .
دكر
(
dekr
) ا . ع . بازى مر سياهان و زنگيان را .
دك زده
(
dak - zade
) ا و ص . پ .
چار ضرب زده يعنى كسى كه ريش و بروت و مژه و ابروها را تراشيده باشد .
دكس
(
daks
) م . ع . دكسه دكسا ( از باب نصر ) : خاك پاشيد بر روى آن .
دكس
(
dakas
) م . ع . دكس الشيئ دكسا ( از باب سمع ) : نشست بعض آن چيز بر بعضى .
دكك
(
dakak
) ا . ع . بىكوهان بودن شتر .
دكك
(
dekak
) ع . ج . دكة .
دككة
(
dekakat
) ع . ج . دك .
دكل
(
dakl
) م . ع . دكل الطين دكلا ( از باب نصر و ضرب ) : فراهم آورد گل را بدست تا بيندايد . و دكل الشيى :
پا سپر كرد آن چيز را .
دكل
(
dakal
) ا و ص . پ . امردى كه هنوز ريش وى تمام برنيامده باشد و دست و پاى بزرگ و گنده داشته باشد .
دكلان
(
dokl n
) ا . پ . چوبى مدور و گرد كه سيخ چوبى از ميان آن گذرانيده و بدان پشم و ابريشم تابند .
دكلة
(
daklat
) ا . ع . دكلة من صليان : بقيهء از صليان كه گياهى است دشتى يا پارهاى از آن .
دكلة
(
dakalat
) ا . ع . گل سياه و لاى تنك . و گروهى كه جهت عزت خود بسلطان گردن ننهند .
دكم
(
dakm
) م . ع . دكم فى صدره دكما ( از باب نصر ) : دست بر سينهء او زده راند او را و سپوخت . و دكم الشيئ :
كوفت بعض آن چيز را بر بعض .
دكن
(
dakn
) م . ع . دكن المتاع دكنا ( از باب نصر ) : بر هم نهاد آن متاع را .
دكن
(
dakan
) م . ع . دكن الثوب دكنا ( از باب سمع ) : مايل بسياهى شد آن جامه . و دكن الفرس : اغبر و سرخ مايل بسياهى گرديد آن اسب .
دكن
(
dakan
) ا . پ . قلهء كوه . و نام ولايتى از هندوستان كه دكهن نيز گويند .
دكناء
(
dakn '
) ص . ع . مؤنث ادكن يعنى مايل بسياهى . و ثريدة دكناء :
اشكنهء بسيار توابل .
دكنة
(
doknat
) ا . ع . غبرة . و سرخ مايل بسياهى .
دكنيا
(
dakni
) ا . پ . بلغت زند نخل و خرما بن .
دكنيان
(
dakaniy n
) ا . پ . اهالى دكن .