هر چيز گلى كه در آتش پخته شده باشد . و ساباط الخزف : موضعى ببغداد .
خزف ريزه
(
xazaf - rize
) ا . پ . پارهء سفال و تيله شكسته .
خزفى
(
xazafiyy
) ا . ع . كوزهگر و سفالگر . و كوزه فروش .
خزق
(
xazq
) م . ع . خزقه خزقا ( از باب ضرب ) : نيزه زد آن را . و خزق السهم : بهدف رسيد تير . و خزق الطائر :
پيخال انداخت آن مرغ . و خزقت الناقة :
سپل كند آن ماده شتر زمين را در رفتن .
خزك
(
xazak
) م . ع . ستيهيدن ( و الفعل من سمع ) .
خزل
(
xazl
) ا . ع . باصطلاح عروض افتادن الف از متفاعلن و ساكن شدن تاى آن .
خزل
(
xazl
) م . ع . خزله عن حاجته خزلا ( از باب ضرب ) : بازداشت او را از حاجت خود . و خزل الشيى : بريد آن چيز را .
خزل
(
xazal
) ا . ع . نوعى از رفتار بگران بارى و درماندگى .
خزل
(
xazal
) م . ع . خزل خزلا ( از باب سمع ) : شكسته پشت گرديد .
خزلبة
(
xazlabat
) م . ع . بريدن بشتاب .
خزلة
(
xozlat
) ا . ع . شكستگى پشت .
و باصطلاح عروض افتادن الف از متفاعلن و ساكن شدن تاى آن .
خزلة
(
xozalat
) ا . ع . كسى كه باز دارد شخص را از آنچه مىخواهد .
خزم
(
xazm
) ا . ع . باصطلاح عروض زيادتى كه در اول شعر باشد و در تقطيع آن را اعتبار نكنند و آن از يك حرف باشد تا چهار حرف كقول على عليه السلام :
اشدد حياز يمك للموت * فان الموت لاقيك
و لا تجزع من الموت * اذا حل يناديك
حروف اشدد خزم است .
خزم
(
xazm
) م . ع . خزمت البعير خزما ( از باب ضرب ) : سوراخ كردم بينى آن شتر را . و خزمه : خليد او را . و خزم البعير : در بينى آن شتر خرامة قرار داد .
و خزمت الجراد فى العود : بسيخ در كشيدم ملخ را .
خزم
(
xazam
) ا . ع . درختى مانند دوم كه از پوست وى رسن سازند .
خزمة
(
xazamat
) ا . ع . واحد خزم .
و برك بافتهء مقل .
خزمى
(
xazm
) ص . ع . شترانى كه خزامة در بينى آنها كرده باشند . يق : ابل خزمى .
خزميان
(
xazmi n
) ا . پ . جندبيدستر .
خزن
(
xazn
) م . ع . خزن المال خزنا ( از باب نصر ) : جمع كرد مالرا و بگنجينه نهاد . و خزن السر : نگاهداشت راز را و پنهان كرد . و خزن اللحم خزنا و خرونا : متغير گرديد گوشت و بوى گرفت .
خزن
(
xazan
) م . ع . خزن اللحم خزنا ( از باب سمع ) : متغير گرديد گوشت و بوى گرفت .
خزنبل
(
xazanbal
) ا . ع . زن گول و احمق . و زن عجوزه . ج : خزابل .
خزنة
(
xazanat
) ع . ج . خازن .
خزند
(
xazand
) ا . پ . گياهى مانند اشنان .
خزنده
(
xazande
) ا و ص . پ . حشرات الارض مانند مار و سوسمار و جز آن . مر .
خستر . و كسى كه مىخزد .
خزنزر
(
xazanzar
) ا . ع . بدخوى .
خزو
(
xazv
) م . ع . خزاه خزوا ( از باب نصر ) : قهر و سياست كرد او را .
و مالك شد . و بازداشت او را از خواهش وى .
و خزا الدابة : رياضت داد آن چاروا را و رام گردانيد . و خزا فلانا : دشمن داشت فلان را . و خزا الفصيل : شكافت زبان شتر بچه را .
خزوز
(
xozuz
) ع . ج . خز .
خزوق
(
xazuq
) ص . ع . ناقة خزوق : شتر مادهاى كه بسپل زمين را بكاود و يا آنكه در رفتن سپل وى منقلب شده در زمين شكاف كند .
خزوك
(
xazuk
) ا . پ . سرگين - گردانك و جعل .
خزوم
(
xazum
) ع . ج . خزومة .
خزومة
(
xazumat
) ا . ع . ماده گاو و يا ماده گاو كلان سال خرد قامت . ج :
خزائم و خزوم .
خزون
(
xozun
) م . ع . خزن خزنا و خزونا . مر . خزن .
خزه
(
xaze
) ا . پ . پاروب كشتىرانى .
و پاروب . و سبزى كه در آب سبز شود مانند جل وزغ .
خزهره
(
xazahre
) ا . پ . خرزهره .
خزى
(
xazy
) م . ع . خريته خزيا ( از باب ضرب ) : غلبه كردم او را در خوارى .
يق : خازانى فلان مخازاة فخريته .
خزى
(
xezy
) ا . ع . خوارى و رسوائى .
خزى
(
xezy
) و (
xaz
) م . ع . خزى خزيا و خزى ( از باب سمع ) : در بلا و شهرت افتاده ذليل و خوار گرديد . و خزى خزاية و خزى : شرم داشت .
خزيان
(
xazy n
) ص . ع . مرد شرمنده و شرمگين . ج : خزايا .
خزيبة
(
xozaybat
) ا . ع . كان زر .
خزية
(
xazyat
) و (
xezyat
) ا . ع . بليه .