( از باب نصر ) : گذاشت يارى وى را . و خذلت الظبية و غيرها : بازماند ماده آهو از رمهء خود و مقيم گرديد بتفقد بچهء خود .
خذلان
(
xezl n
) ا . ع . بازماندگى از نصرت و اعانت .
خذلان
(
xezl n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ضعف و سستى و بازماندگى و درماندگى و بىبهرگى . و گريز و گريختگى و فرار .
خذلب
(
xezleb
) ا . ع . ماده شتر كلان سال سست .
خذلبة
(
xazlabat
) م . ع . نوعى از سست رفتن بر روى زمين .
خذلة
(
xozalat
) ص . ع . هزيمت يافته و خاذل .
خذلمة
(
xazlamat
) م . ع . شتافتن .
خذم
(
xazm
) م . ع . خذمه خذما ( از باب ضرب ) : بريد و پاره پاره كرد آن را .
و خذم الصقر : چنگال زد آن چرغ .
و خذم فلان خذما ( از باب سمع ) :
بريده شد و منقطع گرديد . و خذم زيد :
مست گرديد زيد .
خذم
(
xazam
) م . ع . خذم خذما ( از باب سمع ) : شتافت .
خذم
(
xazem
) ص . ع . جوانمرد و نيك نفس در لقا و در عطا . ج : خذمون .
و اسب تيزرو . و سيف خذم : شمشيرى كه زود برد .
خذماء
(
xazm '
) ص . ع . ماده بزگوش از پهنا كفانيده .
خذمة
(
xazmat
) ا . ع . ساعت . و داغى مر شتران را در اسلام .
خذمون
(
xazemuna
) ع . ج . خذم .
خذنتان
(
xozonnat ne
) ا . ع .
بصيغهء تثنيه - دو كرانهء فرج زن . و دو خصيه .
و دو گوش .
خذنفرة
(
xazanfarat
) ا . ع . زنى كه آوازش مانند آن باشد كه گويا از منخرين سخن مىگويد .
خذو
(
xazv
) م . ع . خذا خذوا ( از باب نصر ) : سست گرديد . و خذا لحمه : آگنده شد گوشت آن و پر گرديد .
خذوء
(
xozu '
) م . ع . خذء له خذء و خذوء و خذاء . مر . خذء .
خذواء
(
xazv '
) ص . ع . اذن خذواء : گوش سبك و سست شنوا . و اتان خذواء : ماده خر سست گوش .
خذوف
(
xazuf
) ا . ع . ماده خر تيزرو .
و ماده خرى كه از فربهى ناف آن به زمين رسد . و ماده خرى كه از تيز روى وى سنگريزه بجهد .
خذوك
(
xazuk
) و (
xozuk
) ا . پ .
قهر و خشم و تهديد و سرزنش . و ترس و خوف از تهديد . و خشمناك و خدوك .
خذول
(
xazul
) ص . ع . شرمنده . و بىبهره . و آهوى مادهاى از آهوان ديگر باز مانده باشد . و ماده اسبى كه از درد زه لازم گيرد جاى خود را .
خذوم
(
xazum
) ص . ع . سيف خذوم :
شمشير كه زود بزد . و ظليم خذوم : شتر مرغ شتابنده .
خذى
(
xaz
) م . ع . خذى الشيئ خذى ( از باب سمع ) : سست و مسترخى گرديد آن چيز .
خذى
(
xozayy
) ا . ع . از القاب خر است .
خذيذ
(
xaziz
) م . ع . خذا لجرح خذيذا ( از باب نصر ) : روان گرديد زرداب آن زخم .
خذيعة
(
xazi'at
) ا . ع . نوعى از طعام كه از گوشت ريزه سازند و به فارسى شامى گويند .
خذيم
(
xazim
) ص . ع . مرد مست . و اذن خذيم : گوش بريده .
خذيمة
(
xazimat
) ص . ع . زن مست .
خذيو
(
xeziv
) ا . پ . از اسامى خداى تعالى . و امير بزرگ و خديو .
خر
(
xar
) ا و ص . پ . حيوانى چارپا و كوچكتر از اسب كه گوشهاى دراز دارد . و شخص بىعقل و احمق و نادان . و لاى شراب .
و خره و گل تيره و چسبندهء ته حوض و جوى .
و خرك و چوبكى كه در زير تارها و به روى كاسهء تنبور و سه تار و تار و عود و جز آن گذارند .
و هر چيزى كه در بدى و زشتى و ناهموارى و بزرگى . و ناتراشيدگى بنهايت رسيده باشد .
همچو خر آس و خر امرود . و خربط خر پشته و خر بيواز و خرتوت و خرچال و خرچنگ و خرسنگ و خرگاه و خرمگس و خرموش و خرمهره و خرناى و خردشتى گور خر . و خر عيسى : زاهد خلوت نشين .
و خر ( با تشديد ) بسيار احمق و بسيار نادان .
و خر گرفتن و خر گير آوردن :
كسى را احمق فرض كردن .
خر
(
xer
) ا . پ . بلغت زند - خوشى و سعادت و اقبال و شادمانى و سرور و خرمى و حالت شادمانى .
خر
(
xor
) ا . پ . خور و آفتاب . و واجب و سزاوار و روا و شايسته .
خر
(
xarr
) ا . پ . گل سياه .
خر
(
xarr
) ا . ع . مرگ . و شكاف . و درآمد بر كسى بناگاه از جائى نامعلوم .
خر
(
xarr
) م . ع . خرخرا و خرورا مر . خرور .
خر
(
xorr
) ا . ع . زمين شكافته شدهء از توجبه . ج . خررة . و گلوى آسيا . و بن گوش . و دانهء مدور .